Hersenkronkels, veel vragen en een grote glimlach
Afscheid
Afscheid

Afscheid

“Anniek, ik ga je missen”, zegt de Marokkaanse jongeman van 15 jaar die voor me staat en me een hand geeft. Hij maakt oogcontact, wat hij normaal gesproken toch niet heel vaak doet. Hij práát, en wel een volzin, wat hij normaal gesproken überhaupt weinig doet. Hij praat bovendien over een gevoel…. Wat eigenlijk nooit voorkomt… Ik slik en denk ‘tralalalala, niet huilen!’ Want eigenlijk zou ik dat het liefste doen maar ergens wil ik toch sterk blijven. Ik neem afscheid van mijn lieve pubers op de behandelgroep waar ik werk. Er is na jaren zoeken eindelijk iets nieuws op mijn pad gekomen en daar ben ik razend enthousiast over. Dus mijn functie als persoonlijk begeleider complexe zorg leg ik bij deze neer. De jongeren waar ik, na veel investeren en geduld, toch wel een band mee op heb weten te bouwen, zitten allemaal om me heen. De één vraagt met een grimas of ik nog ga huilen. Een ander wil graag een lied voor me zingen. Sommigen durven het zelfs aan om me een knuffel te geven. Er hangt een spanning in de lucht en die is voelbaar voor iedereen.

Naast mijn lieve pubers moet ik ook afscheid nemen van andere dingen. Het reizen met de trein, wat ik – na jaren studeren – tijdens mijn werkende leven ben blijven doen. Heerlijk onderuitgezakt, starend in de verte of verdiept in een boek. Gesprekken afluisteren, mensen bekijken, mijmeren en dromen. Dat kan zo fijn en makkelijk in de trein. En gelijk aan dit afscheid staat het afscheid van mijn autoloze bestaan. Hij staat al te shinen voor het huis, mijn nieuwe reisgenoot. Ik heb hem nog geen naam gegeven, komt nog. En hij is enkel en alleen voor het werk bedoeld…. ^^

Maar ook is er het afscheid van mijn lieve collega’s. Het was altijd fijn om het kantoor binnen te komen en één van hun gezichten te zien. Het werk was dankzij deze dames erg leuk en soms ook ontzettend grappig. Ons gezamenlijk fanatisme voor Roy Donders is nog goed terug te zien in de posters aldaar en blijft zeker bestaan. Evenals onze app-groep, voorliefde voor Hugo (het drankje ja!) en het lekker ongegeneerd klagen tegen elkaar. De zin “We moeten Frans nog even bellen” zal voor ons blijven bestaan en daarnaast zijn wij ook de enigen die de betekenis weten 😉

En afscheid zorgt voor dankbaarheid. Dankbaarheid die ik graag wilde tonen aan eenieder. In voorbereiding op mijn afscheid heb ik afgelopen zaterdag een poosje en zondag de gehele middag in de keuken gestaan. Met een beetje hulp van Zusje Ik-kan-erg-goed-bakken heb ik de lekkerste chocolate chip cookies gemaakt voor de cliënten en hun gezinnen. Heerlijke bezigheid, lekker mindful, af en toe naar buiten kijken waar ik vrolijke musjes en koolmeesjes aan de mezenbollen zie pikken. Dat was een fijne zondagmiddag. Een mens heeft niet veel nodig om gelukkig te zijn.

En probleemjongeren jongeren met problemen krijg ik gelukkig weer terug in mijn nieuwe baan!

Wat was jouw geluksmoment afgelopen dagen?

IMG_20141201_202815
Ruikt lekker!!
IMG_20141201_202905
Zie, rechts op het hekje… ieniemienie vogel!

6 Reacties

  1. Miek Raedts

    Mooi Anniek. Het klopt wat je schrijft , vele kleine mooie momenten maken je blij en gelukkig. Ik ben ook nog nieuwsgierig waar ga je nu werken , dat je een auto gaat gebruiken. En het Dendron doe je ook nog?
    Ik hoor wel en anders zie ik je vast nog wel een keer , veel succes met alles..
    Groetjes

  2. Jeanne

    mooi geschreven Anniek, het is altijd moeilijk om afscheid van iets te nemen, ook al zeggen die kinderen niet veel, zo zie je maar dat ze dat dan toch wel kunnen. Dat is toch mooi en dankbaar. Maar nieuwe baan nieuwe uitdagingen. En geniet nog maar de vrije en rustige momenten . Komt allemaal goed!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.