Hersenkronkels, veel vragen en een grote glimlach
De film van jouw leven
De film van jouw leven

De film van jouw leven

Jij en ik hebben in ons leven mensen om ons heen, en daar moeten we de rest van ons leven mee doen. Dat kan familie zijn, die je niet kiest maar die je vanaf je geboorte mee krijgt. Je hebt eenzelfde bloedlijn en dat tekent je voor de rest van je leven. Uit onderzoek blijkt dat erfelijkheid een grotere invloed heeft op je persoonlijkheid dan je opvoeding. Daarnaast heb je je vrienden, die je waarschijnlijk op een wat oudere leeftijd bewuster bent gaan kiezen. Zij hebben vaak ook een prominente plaats in je leven. Kennissen, collega´s, bekenden, je hele netwerk heeft op zijn eigen manier een invloed op wie jij bent.

Maar je HOEFT niet je rest van je leven door te brengen met de mensen die je nu om je heen hebt. Door alle contacten die je hebt, kun je je heel prettig en welkom voelen, en dat is prima (houden zo!). Echter kan het ook een keerzijde hebben en juist heel vervelend voelen, als een verplichting waar je niet achter staat. Als je het gevoel hebt dat je niet geaccepteerd wordt, een constante negatieve energie van iemand krijgt, door een kiertje toch altijd maar weer achterdocht voelt waaien, dan komt altijd het moment dat je keuzes kunt gaan maken. Want, tot op zekere hoogte, ben jij de regisseur van de mensen die in de film van jouw leven spelen.  Jij kan ze helaas niet altijd zelf kiezen, maar je kan wel beslissen met wie je verder wil, wie deel uit mag maken van jouw prachtige leven. Sommige mensen dragen – achteraf gezien – een hele andere energie met zich mee en blijken niet te passen bij jouw geluk. En dat is niet erg, dat is iets wat je constateert als je luistert naar je jezelf.

Zo heb ik de afgelopen twee jaren ook een aantal keuzes hier in gemaakt.  Geen tijd meer gestoken in bepaalde vriendschappen (als deze mensen dit blog lezen, begrijpen ze wellicht waarom ze nooit meer iets van me horen… ik heb het niet ‘aangekondigd’ ofzo, bij deze…) welke ik misschien wel ooit gezien heb als echte vriendschappen, maar die mij uiteindelijk niet gelukkig maakten. Ook heb ik een ander verwachtingspatroon aangenomen naar sommige mensen om mij heen, omdat ik geregeld een teleurgesteld gevoel had. Of was het nou een te hoog verwachtingspatroon vanuit mijn kant? Hier diep over nagedacht, over gepraat met mensen, onder andere ook weer met mijn energetisch therapeut, en mezelf afgevraagd aan wie dit gevoel nou eigenlijk ligt. De conclusie getrokken dat er aan elk verhaal twee kanten zitten, dat ieder mens een gevoel of een gedachte heeft bij de contacten die hij heeft met anderen. Dat ik nooit alle schuld van de problemen (dat klinkt weer zo geforceerd, dat bedoel ik helemaal niet! Ik bedoel meer ditjes en datjes) bij één persoon neer kan leggen. Bij de mensen met wie ik een soort van vreemd gevoel (of ditje of datje) ervaar, ben ikzelf ook betrokken. Belangrijk is dat ik niet altijd mijn eigen behoefte voorop moet stellen, maar dat ik ook aan de mogelijkheden van de ander moet denken. Sommige mensen kunnen niet anders, zijn gewoon wie ze zijn en hoeven ook niet te veranderen. Nee, niemand hoeft te veranderen voor mij. Maar ik wil zelf ook niet veranderen voor een ander… Als ik bepaalde mensen toch graag bij me wil hebben, dan kan ik ervoor kiezen om hen te accepteren en op een ietwat aangepaste manier met hen door het leven te gaan. Want het pad dat voor mij ligt, wil ik niet betreden zonder hen…

Mijn vriendinnen van de HAVO, de harde kern, mijn we-wandelen-graag-op-blote-voeten-door-het-bos-vrienden,  mijn vrienden die ik enkel zie met stappen, mijn familie in de zin van ouders-broertje-zusjes, mijn ‘shit’-‘fuck’-collega’s, mijn we-houden-van-cultuur-en-lekker-eten-en-wijn-vrienden, mijn vrienden die-ik-sporadisch-zie-maar-waarbij-kwantiteit-geen-rol-speelt….

God damn right it’s a beautiful day!

d84c3d56938dbd374e235e38485a53ee

7 Reacties

  1. Jeanne

    Ja ja, je bent inderdaad zelf de regiseur van je leven, dat heb je helemaal goed, maar soms zijn er verplichtingen die je na moet komen, ook daar is niks mee en daar kun je ook mee om leren gaan, neem de mensen zoals ze zijn en zet ze niet meteen aan de kant!
    Ikkie.

  2. marjan

    Als ik je verhaal lees, herken ik gedachten.
    zelf ga ik ervan uit, dat het niet voor niets is dat bepaalde mensen je weg kruisen.
    Soms trek je langer met elkaar op en soms om welke reden dan ook, scheiden wegen zich.
    Bij elk levensmoment horen, en tref je bepaalde mensen.
    Dit om dat je dingen met hen deelt.
    Dat kan negatief zijn maar zeker ook positief.
    Soms merk ik zelf, nu stop ik er geen energie in, of meer in.
    De redenen kunnen ook heel divers zijn.
    Zo gaat ieder van ons zijn eigen pad, elke dag weer.
    Soms kruisen wegen zich tijdelijk en is het beter om daarna alleen weer verder te gaan.
    Maar, elk vogeltje zingt en vliegt zoals het gebekt is(om in lente termen te blijven).
    Snap ik het zelf nog…………lfs Marjan.

    1. admin

      Ha Marjan,
      mooi geschreven. Van jou had ik ook het zinnetje gekregen “… en elk moment weer opnieuw… moeten we onze eigen weg zien te vinden…” Iets waar ik nog vaak op terug kijk en ook weer kracht in vind.
      Dankjewel!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.