Hersenkronkels, veel vragen en een grote glimlach
De Verhaalkeuken
De Verhaalkeuken

De Verhaalkeuken

Het is een doodgewone dinsdagochtend. Waar we nou precies naar toe gaan is niet helemaal duidelijk, maar we hebben er zin in. Enigszins afwachtend lopen we naar binnen. Meteen krijg ik een gevoel van welbehagen; een bruin café-achtige aangelegenheid, de geur van verse koffie en een ruimte met een overdosis aan prikkels. De overige bezoekers zijn voornamelijk 65-plussers. Wie heeft er anders op dinsdagochtend om 10:00 uur tijd voor vermaak?

We vragen wat nou eigenlijk precies de bedoeling is. De bebrilde snorremans achter de toog geeft ons het programma-boekje en legt uit dat we koffie, thee en cake mogen nuttigen, wat we na afloop dienen af te rekenen. “Ik vertrouw hierbij op jullie mooie blauwe ogen.” Oke, bedankt. Snel weg hier, koffie pakken en een plekje zoeken. Helemaal vooraan zijn nog twee houten stoelen vrij. Tussen de Miepen, Betsen en Truusen nemen we plaats. Tevreden kijk ik mijn ogen uit. Overal om ons heen is iets te zien; van tientallen reusachtige Maria-beelden en een gigantisch groot en oud boek met prachtige kalligrafie-letters, tot een wirwar van verdwaalde kerstverlichting en lelijke speldjes aan de muur. En natuurlijk mensen 🙂 Grijs, vooral grijs. Wij halen met ons begin dertig de gemiddelde leeftijd enorm omlaag, maar toch heb ik het gevoel niet uit de boot te vallen. Nee, wij mogen meevaren vandaag.

Na een woord van welkom start er een muziekje en begint het echte programma, hetgeen waar wij voor gekomen zijn. De voorleesochtend, officiële naam “De Verhaalkeuken”. Een achttal verhalen komen voorbij, elk door een andere spreker voorgelezen. Van een kort gedetailleerd stuk proza over cornchips, geschreven door Remco Campert, tot een spannend en ergens ook treurig stuk uit Het leven van Pi. Iemand leest voor uit werk van Mart Smeets, waar ik weinig van verwacht maar heel beeldend en vermakelijk blijkt te zijn. Een paar schunnige anekdotes brengen de zaal tot een gemoedelijk lachsalvo. In mijn ooghoeken zie ik een man, tegen de negentig schat ik, die met zijn ogen dicht zit te genieten van de woorden die door de ruimte dwalen. Misschien vormt hij zijn eigen beelden op zijn netvlies, droomt hij lekker weg…. Of is hij in slaap gevallen 🙂 Ik vind het in ieder geval mooi om te zien.

Als ik in de pauze opmerk dat op de deuren van de wc’s schilderijtjes hangen van verdrietige kinderen, kan mijn dag niet meer stuk. Wat ik jammer vind, is dat op één schilderijtje wat pleisters zitten geplakt. Deze zal wel beschadigd zijn, denk ik, maar om er dan pleisters op te plakken? Als ik dit gegeven even laat bezinken, besef ik me ineens dat dit het invalidentoilet moet zijn. Zo simpel kan het zijn!

CAM00291Ook het tweede deel van de ochtend gaat eigenlijk veel te snel voorbij. Op de één of andere manier voel ik me prettig, zo tussen de “wat oudere” medemens en de stemmen van de vertellers in deze herberg. De stemmen werken rustgevend in deze enorm overprikkelde ruimte. Ik hou sowieso heel erg van verhalen. Meestal lees ik ze zelf, zie ik ze in films of bedenk ik ze in mijn hoofd of op papier. Echt luisteren naar verhaaltjes die voorgelezen worden, doe ik vrijwel nooit. Dit blijkt echt super fijn te zijn! En voor ons voor herhaling vatbaar. Voor weer een keer op dinsdagochtend, 10:00 uur, als het overgrote deel van De Mensch werkt en wij tijd en zin hebben om naar verhaaltjes te luisteren.

* Ben je ook benieuwd naar dit geweldige initiatief? Kijk op de website van de organisatie.

4 Reacties

  1. Paul Niessen

    Hallo Anniek,

    We doen al voor het 8e jaar de Verhaalkeuken, maar dit is de eerste keer dat er iemand op deze manier gereageerd heeft. Hartstikke leuk en erg bedankt. Ik heb dit natuurlijk doorgestuurd naar de andere voorlezers. Als ik je reactie lees denk ik dat je zelf ook wel vaker verhalen schrijft. Als je wilt zou het best aardig zijn om een van je verhalen eens te komen voorlezen. Je hebt dan gelijk een podium.
    Hartelijke groet,

    Paul Niessen

    1. Anniek

      Hallo Paul, leuk dat je dit doorgestuurd hebt naar de andere voorlezers. Ik schrijf inderdaad zelf ook verhalen, bedankt voor je uitnodiging om een keer voor te komen lezen. Dat zal ik zeker onthouden =) We zien ons de volgende keer!
      Groeten,
      Anniek

  2. Hallo Anniek, erg leuk om te lezen hoe je beleving van deze morgen was. Het was met uitzondering een ‘pikante’ morgen. We hebben inderdaad het geluk dat al vanaf het begin ( 7 jaar al) deze ochtenden geweldig goed lopen qua bezoekers. Normaal ben ik de jongste vertel ik altijd aan gasten als ik ga uitleggen wat de verhaalkeuken is.
    Deze keer hebben jullie gewonnen. Helaas herken ik mij niet in de ‘snorremans’ want die snor is met mijn onschuld in mijn pre puberale periode al verdwenen. Niettemin hoop ik je nog vaker te zien bij de verhaalkeuken of bij een andere activiteit in den Herberg. wellicht dat je ooit nog een verhaal komt voordragen.
    bedankt voor je support. Groetjes Puck Den Herbergier . https://www.facebook.com/denherberg.belfeld

    1. Anniek

      Hallo Puck
      Ik meen me toch echt een snorremans te herinneren =) Haha grappig, misschien heb ik dat door alle drukte en prikkels er maar even bij bedacht voor de vorm! We zullen zeker vaker aanschuiven bij de Verhaalkeuken, bedankt voor je uitnodiging!
      Groeten,
      Anniek

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.