Hersenkronkels, veel vragen en een grote glimlach
Dichtbij mezelf
Dichtbij mezelf

Dichtbij mezelf

Het hoeft allemaal niet zo groots, zo enorm, zo ‘interessant’. Festival hier, verre reis daar, een koopwoning met een auto voor de deur. Nee, het hoeft niet, heus waar. Ik geloof zeker dat er mensen zijn die gelukkig (denken te?) worden van deze zaken, en dat is prima. Maar het kan ook anders. Om het even dichtbij mezelf te houden, neem ik mijn eigen ik als voorbeeld. Huurwoning, en nog nooit voornemens geweest om te gaan kopen. Geen auto op mijn oprit – ik fiets alles of reis met het ov, geen televisie in mijn woonkamer – er is geen enkel moment dat ik dit ding ooit gemist heb, geen vaatwasser in mijn keuken – ik hou van afwassen, ervaar het als een rustmoment en soms zelfs als gezellig wanneer er meerdere mensen aanwezig zijn, geen droger in mijn berging – de was ruikt zoveel lekkerder als het buiten heeft gehangen. Al mijn meubels zijn tweedehands en ook mijn boeken vind ik via marktplaats of in kringloopwinkels. Laatst heb ik mooie, ongedragen sandalen gevonden voor drie euro en vijftig cent en gracieuze lederen herenschoenen (in mijn maat) voor twee en een halve euro. Daar word ik blij van.

Afgelopen vrijdag vloog ik naar Polen, om een weekendje weg te gaan. Ik hou van Polen (lees: van het land). Vaker geweest, en blijf er naar toe afreizen. Dit keer was het kort; een weekendje wat welgeteld uit 48 uur Wroclaw bestond, lekker er op uit, stad bezichtigen, slapen in het park, wodka drinken en mensen kijken. Het was een vermakelijk weekend en ook mijn gezelschap was aangenaam (tanx P!). De dag erna, maandag, had ik met een ex-studiegenoot afgesproken. Ze vroeg of America bij mij in de buurt ligt en omreden dat dat het geval is, sprongen we op de fiets; we gingen blauwe bessen plukken in een pluktuin. En wat wás dat een fijn, gemoedelijk, zacht en stil karwei. De struiken, de paden, een paar onbekende mensjes en wij. Mijn ex-studiegenoot dit bleef herhalen “Oh wat is dit toch geweldig! Sorry, als ik iets geweldig vind dan blijf ik het herhalen!” en ik die dacht; je hoeft niet te stoppen, ik vind het allemaal goed want het is zo kalm en bevredigend hier.

IMG_20140729_075120

IMG_20140729_075253

IMG_20140729_075316

En hoe mooi en leuk Polen ook was, eigenlijk vond ik het blauwe bessen plukken, de fietstocht door de Peel, het bekijken van huizen en fantaseren over ‘later’, de verkeerde kant op fietsen en lekker met mijn blote voeten op de trappers, toch net wat lekkerder. Dicht bij mezelf blijven is toch iets waar ik mijn voldoening uit kan halen. Eenvoud siert de mens. In de natuur ben ik in mijn element en dan heb ik verder niets of niemand nodig. Zo heb ik vandaag op de klompen en met blote handen onkruid van zeker een meter hoog (het mooie onkruid uit Villa Kakelbont) uit mijn tuin staan trekken; een helse klus maar zo gerieflijk. En morgen ga ik fijn weer verder.

Eén reactie

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.