Gepensioneerde hippie

Hoe vanzelfsprekend ervaar jij het leven eigenlijk? Waar haal jij de kracht uit? Sta je wel eens stil?

De zon schijnt zijn prachtige stralen mijn huiskamer binnen en ik lach en ben eerlijk gezegd best wel blij. Vanochtend at ik zelfgemaakte pompoensoep als ontbijt (ik ben aan het detoxen) en daarna ging ik op de fiets naar yoga en heb ik dus lekker een uurtje gerekt en gestrekt en ook nog gechild. Daarna op het fietsje zachtjes zingend naar huis, shinend in mijn nieuwe okergele winterjas (ja weer een okergele, de kleur past bij me denk ik) en nu zit ik met een kruidenthee een verhaaltje te tikken met mijn knieëen tegen de verwarming. Het kan allemaal zo eenvoudig zijn. Zo lichtzinnig en vrolijk en simpel. Misschien klink ik als een hippie en nou ja, dan zal dat wel zo zijn.

Lastige dagen wisselen zich af met zoiets als vandaag. Voor de lezer lijkt het me leuker om dan op zo’n dag als vandaag een stukkie te schrijven, in plaats van een deprimerend herfst-verhaal waarin ik onder een dekentje op de bank zoek en denk en alles donker is.

Het allerbelangrijkste wat ik de afgelopen krappe drie weken geleerd heb, is Dankbaar zijn.

Dankbaar voor wat er allemaal is. Voor de mensen om me heen. Voor de liefdevolle aandacht van deze mensen om mij heen. Voor de natuur in al zijn boeiende verschijningsvormen. Dankbaar voor wat ik allemaal kan. Dankbaar voor alles wat ik heb, heb gedaan, heb meegemaakt en nog op de planning staat. Dankbaar voor ieder woord dat ik uitspreek en elke gedachte die ik heb (nou ja, voor sommige gedachten ben ik niet héél dankbaar, maja, ze zijn er gewoon).

Soms lijkt het leven en alles eromheen zo vanzelfsprekend. Maar dat is helemaal niet zo. Niets gebeurt zomaar en alles heeft een ongekende waarde. Ik voel me rijk dat ik hierbij stil kan staan. Daar heb ik natuurlijk ook alle tijd van de wereld voor 🙂 maar die tijd benut ik ook. En trouwens, veel tijd kost het niet. Het is puur een mindset die je toepast. Ik kan het je alleen maar aanraden. Alles valt veel meer op. Eergisteren wandelde ik door een natuurgebied vlak bij mij en ik stond even stil omdat ik geluiden hoorde die me anders niet zozeer opvallen. Wuivend gras (iets-rietachtigs-wat-in-het-water-groeit) maakte een geluid doordat de puntige bladeren langs elkaar heen streken. Dit deed mij denken aan fluisterende stemmen. De kaalgewaaide bomen boven mij bewogen zachtjes heen en weer in de wind en als ik goed oplette, hoorde ik ze zachtjes kraken. Toen ik gisteren aan het fietsen was (ja ik weet het, ik lijk wel een gepensioneerde) vloog een roofvogel vlak bij mij op van de grond, een boom in. Echt waar, hij was op twee meter afstand.

En alles wat ik deed was dankbaar zijn en genieten. C’est ça.

Aan iedereen en alles: Mercikes 🙂

En nu jij!

image4

image112

image26
Een paar foto’s van de wandeling die ik maakte. Als bewijs 😉

 

Word je hier blij van? Delen mag!

    5 gedachten over “Gepensioneerde hippie

    1. Weer een mooi verhaal Anniek, dat is genieten en mediteren!
      Laats hoorde ik tijdens een wandeling een flink gekrijs in een boom,
      Even later vloog er een roofvogel met een kleine krijsende vogel in zijn snavel over mij heen, hij vloog een bosje in en de kleine vogel krijste nog even, toen werd het stil. Het was vreemd maar dat is wel de natuur.
      Leven en overleven.
      Geniet van de vrijheid nu.

    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.