Hersenkronkels, veel vragen en een grote glimlach
Kolossale stilte
Kolossale stilte

Kolossale stilte

De wind voert het hoogste woord en ondanks dat hij oorverdovend is, klinkt hij erg prettig en vriendelijk. Hij waait en suist en neemt – zonder overleg – al mijn gedachten mee overzee. Het lijkt alsof ik een geheime plek ontdekt heb, en een fractie ervaar ik zelfs grootheidswaanzin. Ik voel me de koningin van het eiland, de dieren hebben allemaal een naam zoals Sluwe Vos en Karel met de Houten Poot. Als ik ze roep, komen ze naar me toe en eten ze warempel uit mijn hand, voedsel uit mijn moestuin. Maar dat is natuurlijk niet waar.

Wat wel waar is, is dat ik me afgelopen etmaal op het eiland Tiengemeten in de provincie Zeeland bevond. Een eiland met een wondermooi verhaal. Over Hugo, de soort-van-lilliputter-Hagenees die met zijn golfkarretje aldus taxi rondrijdt, voormalig rattenvanger van Tiengemeten, en zijn oude dag tracht te slijten in vrijheid. Over de geweldige anekdote dat, toen het eiland nog in particulier bezit was in 2001, iedereen (zelfs basisscholieren!) lekker rondreed in sloopauto’s en er geen wegenbelasting betaald hoefde te worden. Sinds 2007 heeft Natuurmomenten het eiland opgekocht, de toenmalige boeren uitgekocht en het eiland gedeeltelijk onder water laten lopen. Zo ook een aantal huisjes die er nu uitzien als spookhuisjes en onbereikbaar zijn. De flora en fauna kan vrijelijk zijn gang gaan en dat is ook alles wat we daar tegenkwamen. Ontelbare vogels fladderden af en aan. Twee keer zag ik, tot mijn heimelijke geluk, een karkas liggen van overleden gevogelte. Bij één van die lijkjes zag je mooi het wervelkolommetje. De gedachte om het schoon te maken en mee naar huis te nemen als aandenken van Tiengemeten, heb ik gauw mee laten voeren door de wind.

Wat ik tot mijn grote geluk heb mogen ervaren, is het loslaten van tijd. Op het eiland bestaat tijd niet. Mijn internet heb ik uitgezet en eten deden we enkel als onze magen gingen knorren. Praten mocht maar was niet noodzakelijk, omdat onze zintuigen constant bezig waren met verwerken van alles om ons heen. Ik ging er zo in op dat ik mijn waterflesje op een bepaalde manier vasthield, zodat de wind er een lied op kon spelen. En het allerfijnste vond ik het feit dat we vrijwel geen mensen tegenkwamen. Alsof we alleen op de wereld waren. Toen we een enigszins beschut plekje opgezocht hadden om ons brood te eten, streek er een zwaan neer op het water waar we op uitkeken… Waauw.

Er was een paadje waar ik niet in durfde, omdat er Schotse Hooglanders stonden te grazen. Op het bordje stond “Hou vijfentwintig meter afstand van de dieren – Betreden op eigen risico”. Mijn reisgezelschap wilde wel graag het pad in, dus we gingen stapvoets en fluisterend voorbij de koeien, waarbij we de vijfentwintig meter met een korreltje zout namen. Zodra de beesten opkeken, liet mijn heldhaftigheid me in de steek en maakten we dat we weer teruggingen, met daarbij lichte druk vanuit mijn kant. Later las ik in een boekje dat men nooit dichter dan zeven meter bij die beesten mag komen, omdat ze dan aan kunnen vallen. Ze houden niet van mensen. Dat wij misschien op vier meter afstand stonden was een klein detail.

Gelukkig hebben we het overleefd.

Een paar foto’s van het prachtige eiland Tiengemeten, een aanrader voor iedereen die wil onthaasten of bezinnen of even lekker niks wil: 

CAM00409
Grenzen
CAM00434
Mijn lievelingsboom
CAM00431
Ruïne oude aardappelopslag
CAM00400
Schuurtje nabij verlaten huis
CAM00393
Uitzicht
CAM00390
Trap vogeluitkijktoren

 

 

2 Reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.