Onvoorwaardelijk

Een doordeweekse avond in januari. De jongere die ik zojuist gecoacht heb zegt tegen me dat hij eerder bij de psycholoog het idee had dat hij in een hokje werd geplaatst, terwijl hij bij Mooionkruid al tijdens “les 1” zélf aan het denken werd gezet. Dat werkt volgens hem toch vele malen beter. Met een lach op mijn gezicht bedank ik hem, en breng ik hem terug naar het station.

Een uur eerder zit er een meisje in mijn woonkamer (jep, mijn woonkamer is mijn praktijkruimte. Daar hoort ook alle oude meuk bij die ik verzamel…). Een tiener. Ze zegt dat ze normaal gesproken nooit hoeft te huilen. Ik confronteer haar op een gegeven moment met haar constante glimlach, hoe heftig of zwaar het verhaal ook is wat ze aan me vertelt. Dingen die ze nog nooit met iemand anders heeft gedeeld. Uiteindelijk zet ik toch de doos tissues op tafel en blijft ze kleine traantjes wegpinken. Met een glimlach, dat dan wel 🙂

Vandaag zei mijn docent ten overstaan van de gehele groep studenten dat ik mijn vak versta. Dat ik het begrijp. Waarom? Nou, dat mocht ik zelf invullen. Dat was zo eenvoudig niet.

Waar een willekeurige hulpverlener/coach/psycholoog/… (vul zelf maar in) de mens kan benaderen als een mechanisme, en alles wat niét goed gaat daarmee beschouwt als een defect, kijk ik naar de jongere die tegenover mij zit zonder oordeel. Er is geen defect. Alleen een mens. Mogelijk met een stuiterend koppie vol met hersenkronkels en vragen. Maar evengoed een Mens. Wat ik over wil brengen is dat de jongere zichzelf en mij kan vertrouwen. Daar biedt ik in ieder geval alle ruimte voor. Belangrijk daarbij vind ik dat ik de jongere écht zie en écht naar hem of haar luister. Mijn focus ligt volledig bij de ander, en zelf doe ik bijna niets. Enkel kijken, luisteren, voelen, en soms stel ik een vraag.

That’s it.

Hoe essentieel is het – voor wie dan ook – om dit gevoel van onvoorwaardelijkheid te ervaren?

Zelf heb ik ook lange tijd het gevoel gehad dat ik niet gezien werd. Zowaar niet door mezelf. Lees mijn allereerste blog Niemandsland nog maar eens door. Nu ben ik 32 (… ja,tof hè…) en leer ik nog steeds dagelijks over mezelf en het leven. Hoe zweverig dat ook klinken mag. Het fijne gevoel om daadwerkelijk gezien en gewaardeerd te worden ervaar ik nu gelukkig wel, op mijn werk, in mijn privéleven en ook door de belangrijkste persoon in mijn leven; mezelf.

En dat fijne gevoel wil ik elke jongere meegeven.

gedicht = Leo Buscaglia - luisteren
Luisteren – Leo Buscaglia
Word je hier blij van? Delen mag!

    2 gedachten over “Onvoorwaardelijk

    1. Anniek je bent echt een topper hoe je dit werk doet. Je komt snel tot de kern zonder dat je iemand veroordeeld en dat is echt goed hoor! Het is niet vanzelfsprekend om ‘muren te kunnen doorbreken’. Dat was het ! ga zo door en dan krijgen we nog meer leuke mensen die zichzelf zijn 🙂 Groetjes evelin.. met e. :p

    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.