Hoe ik na een half jaar werkeloos zijn een zweefteef werd

Ik zit al bijna een half jaar werkeloos thuis. Het is haast onwerkelijk; een half jaar! Het is gek om te ervaren hoe snel tijd voorbij gaat. En hoe makkelijk ik me deze situatie eigen heb gemaakt. Hoe vanzelfsprekend het nu voor mij is om tijd te vullen met allerlei – zeker zinvolle maar ook misschien wel redelijk nutteloze – bezigheden. Mensen vragen me wat ik in hemelsnaam doe, of ik me niet verveel. Maar neen. Echt niet.

Iemand vroeg me onlangs of ik niet het idee had dat mijn IQ omlaag is gegaan nu ik niet meer werk. Haha, grappig. Maar ergens bevat het wel een kern van waarheid. Wat ik merk is dat mijn wereld kleiner is geworden. Simpeler, eenvoudiger. Maar ook kleiner in de vorm van minder uitdaging op professioneel vlak. Dat is niet erg, maar wel iets wat me opvalt. Ik zoek de vernieuwing wel op andere manieren. Zo lees ik natuurlijk veel en daar groei ik ook weer van. Boeken zoals ‘De kracht van het nu’ en ‘Een nieuwe aarde’ van Eckhart Tolle zijn nu mijn leidraad. Ook verdiep ik me in ayurveda en boeddhisme. Klinkt zweverig en voor menigeen zal het dat ook daadwerkelijk zijn. Maar voor mijzelf is het dat totaal niet, ik voel me veel aardser en krachtiger. En mijn simpele leven is goed zoals het is.

Toch weet ik dat het niet realistisch is om werkeloos te blijven.

Dat wil ik ook helemaal niet. Echter probeer ik van het hebben van nieuw werk geen hoofddoel te maken. Eerder schreef ik over het belang van het wel of niet hebben van een doel in je leven. Ik vond het niet perse noodzakelijk om een doel te hebben. Nu is dat bevestigd voor mezelf: Als ik perse iets wil, dan raak ik alleen maar geïrriteerd of boos of onzeker omdat het me niet lukt. Als ik bijvoorbeeld persé wil schrijven, dan lukt dat natuurlijk niet. Maar als ik het naast me neerleg en me focus op wat ik op dát bewuste moment wil, dan komt het schrijven vanzelf. Zo heb ik me een paar weken terug toch nog bezig gehouden met schrijven en zit ik heus al op 11.000 woorden 🙂 Maar het verhaal hoeft niet af. Dat geeft lucht.

Ook wat betreft werk geldt dit zo: hoe meer ik me focus op het krijgen van nieuw werk, hoe ongelukkiger ik me voel en hoe moeilijker het wordt. Zodra ik dat los laat (en niet de hele dag op internet lig te zoeken naar werk en teleurgesteld ben als ik niets vind, ik beperk het nu tot 2 x per week een uurtje en dat werkt erg goed) gaat alles veel luchtiger en frisser. Dan is de druk er van af en komen er dingen op mijn pad.

Dit half jaar heeft me veranderd in positieve zin. Terwijl ik nog steeds werkeloos ben! Ik voel me nu meer een zweefteef die fladdert en neerkijkt op wat er is. Ik merk dat ik veel rustiger en tevreden ben. Met alles! Ik probeer te leven met niet teveel oordelen over mensen, over gebeurtenissen. Het komt en het gaat en alles wat er telt is het moment waarin we leven. Wat geweest is is geweest, wat gaat komen, komt vanzelf. Het gelukkig zijn voelt veel dieper nu.

Die Eckhart Tolle lijkt me een fijne vent.

Die mag hier best eens een bakkie komen drinken.

Of misschien is een verse muntthee beter 😉


(Er zijn een paar mensen aan wie ik bepaalde inzichten te danken heb. Dankjewel R. voor het lenen van een aantal bijzondere boeken. Dankjewel M. voor het voorbeeld dat je voor me bent om te leven zonder oordeel. Dankjewel J. voor het luisteren naar mijn monologen over het ego en al die shit.)

Anniek

Word je hier blij van? Delen mag!

    2 gedachten over “Hoe ik na een half jaar werkeloos zijn een zweefteef werd

    1. Hoi Anniek, Ik vind wel enige herkenning in jouw verhaal en van daaruit kan ik je nog een boek aanraden. Je kunt het ook lenen van mij, het heet; Nietsdoen een levenskunst van Ernie J. Zelinski. Misschien niet zo filosofisch maar ik vond het erg pakkend.
      Veel success met jouw zoektocht. Hoop hier nog eens over te kletsen!
      Groetjes,
      Jack

    2. Beste ‘Zweefteef’

      Het klinkt niet echt lief maar het bekt zo lekker 😉 Ook naar de mensen die (hard!?) moeten werken. Niet oordelen kan vaak een lastige zijn en dat komt (denk ik) omdat we meestal ‘ons zelf’ als uitgangspunt nemen en vervolgens gaan vergelijken. Een ego-ding zo lijkt het, of een soort overloop (ventiel) van shit die we zelf op onze nek halen -met een ‘positief’ ego: ‘alles waarmee we denken leegte te vullen’- of gelegd krijgen via een ‘negatief’ ego: ‘alles waarmee we denken leegte te vermijden’ (angst om alleen thuis te zitten of schuldig te voelen als je -even- niet meer meedoet). De eigen overtuiging voor het stellen van gezonde grenzen werd ergens ingeruild voor de goedkeuringen (likes) van anderen op het gepimpte ‘profiel’ dat nog steeds wortelt in die onzekerheid, de schuld en de schaamte.

      * * * Een ‘prima’ tool (NOT) voor (onbewuste) collectieve manipulatie * * *

      Eckhart Tolle noemt dat het ‘collectief onderbewustzijn’ en daarin ligt voor een ‘onwetend/onbewust’ mens nogal wat schuld en schaamte verborgen. Dat zit best lastig in elkaar en het zou te ver voeren daar nu dieper op in te gaan. Kort gezegd, laat het mij in elk geval zien dat het inmiddels normaal is (geworden) dat steeds meer mensen (tijdelijk) uitvallen. Dat gebeurt niet voor niks en we mogen langzaam gaan zien dat dat meestal mensen zijn die creatief meedenken en/of -bouwen aan nieuwe wegen die we beter of anders kunnen gaan bewandelen maar altijd om er ook anderen mee te dienen. DAT is onze eigen aard(igheid) 😉

      Om (iets) minder -dan nu gewoon geworden is- opgefokt door het leven te gaan en aan elkaar te laten zien, dat onder al die drukte nog steeds een heel mooie, analoge wereld ‘licht’ (zonder haar blijft elk scherm donker), die steeds weer op ons wacht…

      Hoe Lief is dat? 🙂

    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.