Hersenkronkels, veel vragen en een grote glimlach
Niets hoeft altijd
Niets hoeft altijd

Niets hoeft altijd

De avond viel geleidelijk als een warme lapjesdeken over hen heen. De man en de vrouw, geen eens Goeie Kennissen of Echte Vrienden van elkaar. Ze kenden elkaar vaag van een paar jaar geleden, toen ze met een gezamenlijke vriendin op een feestje waren. Op het feest waren ze elkaar uit het oog verloren door dromerige dansjes en drugs en zulke dingen. Nu was dus ontmoeting nummer twee, een praktisch gearrangeerde afspraak omdat zij in Amsterdam wilde verblijven die nacht, zijn woonplaats. Als dank had ze hem een kaartje verschaft voor het optreden van de band waar ze heen ging. Tijdens de performance had ze beseft dat de muziek haar zo enorm pakte, omdat het haar eigen roerige leven weerspiegelde. Dit raakte haar diep.

Na het optreden lagen de man en de vrouw in het vergeelde gras aan het water, hun beider hoofden rustend op een zojuist met de mond opgeblazen luchtbed. Lichtelijk high van de uitgeademde longinhoud genoten ze samen aan het Ij. Wolken dreven over als watten die op weg waren naar oneindigheid. Zij zag er monsters in maar hield haar mond. Zij hield van monsters in wolken zien en wilde dat moment niet kapot maken door er over te praten.

Delen hoeft niet altijd. Niets hoeft altijd.

De vrouw was positief verwonderd over het gemak en het plezier welke hen omarmde op deze avond. Eerlijkheid, kalmte, diepgang. Oprechte interesse en het lef om te confronteren had ze al een poos niet meer ervaren. Ze beleefden allebei een grote dosis herkenning in het leven als einzelgänger, vol pieken en dalen en veelal onbegrip van de Grote Wereld om hen heen. Het gevoel van altijd alles maar alleen te moeten doen, wat ergens ook heel mooi en krachtig was. De man vertelde over de eenzaamheid die hij voelde als hij meerdere avonden achter elkaar in zijn appartement spendeerde. De vrouw snapte hem.

Ineens stelde hij voor om te gaan dobberen op het water met het luchtbed. Toen de vrouw besefte dat hij het meende, dacht ze ben je helemaal gek geworden en wimpelde het rationeel af, hoe graag ze ook af zou willen wijken van de gebaande paden. Een zwaan zwom voorbij en de vrouw vertelde dat zwanen-koppels altijd bij elkaar blijven, als trouwe honden. De man haakte hierop in met zijn prille verlangen om vader te worden van een meisje. Hij zag het al voor zich om met haar de eendjes te gaan voeren in het park. De vrouw voelde en voelde maar voelde niets. Haar vermeende leegte, juist het niet-verlangen om moeder te worden. Ergens nog een lichte twijfel, maar of die gegrond was wist ze niet. De man vroeg “Waarom wil jij geen kinderen?”

In haar hoofd dacht ze het ergens wel te weten. Maar het was een soort van Geheim, wat stilletjes aan door haar hoofd rond was gaan dwalen en daar nu een soort eigen plekje had gevonden. Eigenlijk zat het Geheim daar best goed verstopt, want niemand kon het vinden. Er was natuurlijk ook nooit iemand op zoek naar een gegeven waarvan men geen notie van het bestaan had. Dus de vrouw vertelde de korte versie aan de man. Iets met genen en niet doorgeven en gewoon geen behoefte punt. Daar nam de man genoegen mee. De uitgebreidere versie over hoe en wat en waarom hield ze voor zichzelf. Daar schoot niemand mee op en mocht lekker blijven zitten waar het zat. Voor nu dan. Want niets hoeft altijd.

Om twee uur s nachts gingen ze met het pontje naar de overkant van het Ij. De vrouw voelde de warme wind door haar haren blazen, een lichtblond plukje wapperde voor haar gezicht. Zij genoot van wie ze was op dat moment en met wie ze was. Knappe Amsterdammers om haar heen, op weg naar huis of juist op de vlucht van thuis. Anonimiteit ten top op het pontje. De overtocht duurde hooguit drie minuten.

Ze wiebelde op haar benen.

1428155118h8356

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.