Hersenkronkels, veel vragen en een grote glimlach
Aan het stuur
Aan het stuur

Aan het stuur

Soms gaan de dingen niet altijd even makkelijk. De dingen ja, gewoon dingen die eigenlijk altijd vanzelfsprekend plaatsvinden. Waar je niet zozeer bij nadenkt omdat het niet hoeft. Nee, want met tijden loopt alles lekker en is alles goed en prettig. Is het rustig in je hoofd en kun je daadwerkelijk genieten van die kalmte. Slaak je een diepe zucht, enkel uit tevredenheid. Zonder echt diep na te denken of je wel of niet tevreden bent. Je bént gewoon, en dat is dan genoeg. Ofzo.

Maar wanneer de dingen niet altijd even makkelijk gaan wordt het weer wat onstuimiger daarboven in de grijze massa. Kleine stofwolkjes waaien op en vallen voor je voeten zonder dat jij er eigenlijk erg in hebt. Het kan gaan om de allerkleinste dingen die ineens immens groot aanvoelen omdat ze je raken. En als iets je raakt, komt het binnen en wordt het lastig om jezelf te sturen. Want het lijkt alsof je stuur is overgenomen door allerlei kleine handjes die jou nét een andere richting op willen hebben. En die handjes hebben bijbehorende stemmetjes die je tegen proberen te houden vanwaar jij naar toe wil. Nee, ik hoor geen échte stemmen in mijn hoofd, duh. 

Dan is ‘bewustzijn van’ de allereerste stap op de weg terug.

Het moment dat je beseft dat het even wat minder gaat, dat er dingen spelen in je leven die je uit evenwicht halen, is eigenlijk heel goed. Ja, want je denkt na over jezelf en je welbevinden. Dat zou je eigenlijk vaker moeten doen want dat is best een goeie eigenschap. Je kúnt je überhaupt niet altijd gelukkig en fijn voelen want ik ben van mening dat een brein veel te complex is om in zulke eenvoud te kunnen leven. Je zou je kunnen verdiepen in hetgeen wat je uit evenwicht haalt, een confrontatie met jezelf aangaan, zelfstandig er aan werken om uit dat dipje te komen of juist hulp inschakelen, erover praten (heus, er zijn mensen die oprecht willen luisteren) of erover schrijven, enzovoorts. Doe gewoon wat bij jou past.

Buiten dat is het bewust genieten van alles om je heen ook een krachtige aansporing om die kleine stofwolkjes nóg meer teniet te doen. Ik weet het, dat klinkt heel gezapig, maar het is aangenaam, dat beloof ik. Zo gniffel ik telkens weer om die ene reclame op StuBru, ben ik best wel blij dat mijn benen inmiddels bijna net zo bruingezond zijn als mijn armen, haal ik elke ochtend rupsen uit de spitskool in mijn tuin (wat eigenlijk helemaal niet fijn is, maar ik hou ervan om met mijn handen die rupsen en rupsen-eitjes te verwijderen en dan heel voorzichtig zodat ik de bladeren van de kool niet knak), red ik op een normale werkdag drie waterhoenkuikens van de verdrinkingsdood, haal ik fijne herinneringen op, loop ik thuis de hele dag op blote voeten, en ben ik verliefd op de lucht! Want de lucht is elke avond zo prachtig, eindeloos, roze oranje rood en ik verdrink er in. Maar dat is een heerlijke verdrinking =)

En ook mijn stuur wordt nog steeds aangeraakt door mezelf inclusief al die andere handjes. Maar mijn grip is toch zeker het sterkst! Dus ik beslis uiteindelijk welke kant ik op ga. Niet altijd even makkelijk, maar dat hoeft ook niet. Want dat zou zoooo saai zijn.

1486801_10206940714704939_5321742409888906582_n
Een fijne herinnering van begin zomer

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.