Hersenkronkels, veel vragen en een grote glimlach
Batterij: 100%
Batterij: 100%

Batterij: 100%

Afgelopen maandag fietste ik door Helmond, op weg naar mijn werk. De zon scheen haar winterse stralen en ineens kreeg ik het besef dat ik met een behoorlijke glimlach (lees: bijna van oor tot oor) zachtjes zingend door de stad fietste. Sinds vorig weekend stroomt er namelijk weer heerlijke nieuwe energie door mijn lichaam, van mijn paarse haarwortels (oh nee, de wortels zijn hopelijk niet paars) tot in de puntjes van mijn tenen. Hoe een trainingsweekend en daarbij het ontmoeten van vierentwintig nieuwe mensen toch kan leiden tot een zeer opgewekt en krachtig gevoel…

file9751272655027

Ik bevond me het gehele weekend in Bemmel (of all places!) op een middelbare school, om getraind te worden voor mijn nieuwe baan. Om zeven uur s’ochtends ging thuis de wekker en ’s avonds om twintig uur mocht ik weer op de bank ploffen. Vier uur reistijd per dag en daarnaast acht uur training is toch best wel behoorlijk zwaar. En dat zowel zaterdag als zondag. Wég weekend, zou een gedachte kunnen zijn. Geen feestjes, geen drank, geen vrienden, geen sjans, geen lippenstift, geen bb-creme, geen kater, geen mogelijkheid tot lekker lang in bed blijven liggen… Deze opsomming passeerde mijn gedachten van tevoren een paar keer, want hallo, het ging wel over mijn wéékend! Maar na het trainingsweekend kon ik deze gedachte gelijk mijn hersenpan uit bonjouren. Het waren namelijk ontzettend positieve en sprankelende dagen! Een team van enthousiaste en gedreven mensen leidde het weekend en trainde ons om uiteindelijk zelf trainer te worden. We kregen erg leuke opdrachten, creatief en eigenzinnig, om elkaar beter te leren kennen. Inmiddels weet ik wie van mijn collega’s zijn bed nooit spreidt, wie er een tatoeage heeft en wie er veel met seks bezig is. Ik weet ook dat ik er op het eerste gezicht muzikaal uitzie (voornamelijk door mijn gebloemde felgekleurde blouse), en dat sommige mensen van mij denken dat ik mijn bed nooit sprei (ik zeg niks!)

Naast de ludieke opdrachten leerden we methodieken en gesprekstechnieken, ontdekten interessante bevindingen over elkaars krachten en knelpunten in het begeleiden van een groep – in deze fictieve – jongeren en leerden we onze eigen grenzen kennen in het werken met deze doelgroep en werkvorm. Maar ook was er ruimte om elkaar daadwérkelijk wat beter te leren kennen (op een wat diepzinniger niveau dan bedspreien en seks). Zo had ik zomaar ineens vrij persoonlijke gesprekken met een andere deelnemer tijdens de terugreis in de bus, over relaties ‘en zo’, en heb ik inmiddels een slaapplek geregeld in Nijmegen bij een collega voor als ik daar in de buurt trainingen zou willen geven (hoe handig! Wel in een studentenhuis, op een bank, bij iemand die altijd te laat is, maar ach, je hoort mij niet klagen).

Het was voor mij een weekend zonder al te veel verwachtingen, maar uiteindelijk boordevol vernieuwing. Mijn batterij is weer helemaal opgeladen. Ik merk ook dat, hoe meer energie ik heb, hoe gelukkiger ik me voel. Gelukkig maar dat ik altijd een erg druk baasje ben =)  (P.s.,ik heb ergens ook wel het idee dat ik toch wel een beetje sjans heb gehad dit weekend…………)

* Tanx trainers voor het gave weekend, tanx K. voor de fijne gesprekken en je open houding en interesse, en tanx J. voor de slaapplek =)

Eén reactie

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.