Bezinnen in Zuid Limburg

Na een bar slechte nacht stond ik dan toch maar op. Ik voelde meteen: ik moet naar buiten. Dus; kleertjes aan, wassen en plassen, jas aan en ‘Doei allemaal’. Toen ik het erf af liep en om me heen keek dacht ik: Wat fijn om in Zuid Limburg te zijn. Met hele fijne mensen, die ik nu toch even achterliet. Even alleen zijn. Wat een rust, wat een prachtige natuur, wat een sexy fietsers. De wind woei zo hard dat zelfs mijn gemillimeterde haar vol gel en haarlak alle kanten op waaide.

IMG_20131003_104649

Met kleine oogjes en mijn hoofd in een droomwereld liep ik zomaar een kant op. Geen idee waar ik was, in gedachten hield ik de ligging van ons huisje vast. Een fietser sprak me aan. Waar Gulpen lag. (Daar – wijzend vingertje – zit je gulp!). Ik wees hem de weg en wenste hem een fijne dag. Leuk hoor, aangesproken worden door zo’n fijne frisse strakke stralende man. Goed begin van mijn wandeling.

Het zandpad waar ik over liep grensde aan een bosje. Toen ik een verlaten bospad zag besloot ik niet lang na te denken over ontvoerders en geesten en zombies, maar om gewoon het bos in te gaan. Ik liep met beide benen een enorme stilte in. Het kabaal in mijn hoofd werd zelfs even kalm. Enkel het bos en ik. Er was een obstakel: ik moest over een boomstam heen klimmen. Al klauterend besefte ik hoe tof ik obstakels vind! Even later waaiden er drie kleine gele blaadjes vanuit een boom recht op mij. Ik voelde me net Pocahontas, heel fijn!

Ik was op zoek naar een bankje, want ik wilde schrijven. Omdat de grond nat was kon ik niet zomaar op het zand of in de varens gaan zitten, want ik wilde niet met een natte broek langs al die fietsers lopen. En warempel, toen ik het bosje uit was, een berg op liep en de zonnestralen probeerde te vangen, zag ik een bankje staan. Een vogel hield me gezelschap, vrolijk tsjilpend in een boom naast me. Al schrijvend gingen mijn gedachten terug naar de dag ervoor.

Bezinningsarrangement, blotevoetenpark. Met mijn blote voeten over een pad van vier kilometer lang, lopend over  vreemde dingen zoals hydrokorrels en kiezels, zelfs door een bak met ijskoud water, mediteren in de natuur en tenen lezen. Hartstikke leuk hoor. Daarna; door een labyrint lopen en tijdens deze tocht mijn levenspad in gedachten houden. Van mijn geboorte, mijn kindertijd, mijn pubertijd, tot het hier en nu. En dan alle obstakels overdenken en samenvoegen tot één woord. Woord noteren op een briefje, briefje bij me dragen in de verdere rest van de wandeling, en later het briefje verbranden. Afscheid nemen van het woord. Hierna een zin opschrijven van wat ik nú wil, wat mijn nieuwe stap is. En het briefje met deze zin in een boom hangen. Een heel mooi symbolisch gebaar. Denk ook wel dat ik er daadwerkelijk iets aan heb gehad.

Mijn woord was ‘angst’.

Mijn zin was ‘DOEN ipv denken’.

(Hommage aan mijn vriendinnen, bedankt voor dit fijne weekend! En fietsers, bedankt voor jullie mooie… fietsen!)

Word je hier blij van? Delen mag!

    2 gedachten over “Bezinnen in Zuid Limburg

    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.