Hersenkronkels, veel vragen en een grote glimlach
De kracht van kwetsbaarheid
De kracht van kwetsbaarheid

De kracht van kwetsbaarheid

Iedereen die de film Oz, the great and powerful heeft gezien, zal haar vast wel kennen: China Girl, het kleine porseleinen poppetje, dat leeft in een dorp vol theekopjes en theekannen. Altijd breekbaar, zowel haar huis als haar eigen lijf. Zij weerspiegelt het toppunt van kwetsbaarheid, want ze heeft geen keus! En China Girl breekt ook daadwerkelijk. Maar ze wordt ook weer aan elkaar gelijmd en staat weer op.

OZ_SPI_VFX_11A
China Girl

Stel; je woont sinds kort op jezelf en – hoe blij je ook was toen je de sleutel in ontvangst mocht nemen – eigenlijk besef je dat je toch wel eens behoorlijk eenzaam bent. Of je leert een nieuw persoon kennen, het klikt goed en jullie hebben prachtige gesprekken…. maar dat je vroeger in je eigen vel sneed, dat laat je toch liever achterwege. Of ga je met je vrienden naar de bios en prikken de tranen achter je ogen bij het zien van die ene scène, maar duw je ze net zo hard weer terug. Heeft een van je ouders een ernstige ziekte, maar als iemand aan je vraagt hoe het met je gaat zeg je overtuigend “Goed hoor!” terwijl je van binnen eigenlijk het liefst schreeuwt “SUPERKUT”.

Vaak is het voor de mens heel moeilijk om zich kwetsbaar op te stellen. Om eerlijk te zijn over je echte gevoel, over wat je raakt, over wat je heeft gevormd tot wie je nu bent. Sommige mensen lijken wel van steen. Schermen zichzelf af van pijn, zijn te bang om gekwetst te worden, vaak door dingen die in het verleden gebeurd zijn. Zijn bang om afgewezen of uitgelachen te worden. Gevoelens komen niet binnen, emoties zijn afgevlakt.  Als je jezelf afschermt van pijn, emotie, gevoel, en doorfladdert zonder om te kijken of omlaag te vallen, dan kom je jezelf een keer tegen. Waarschijnlijk omdat je niet weet waar je het geluk moet zoeken. Geluk voel je namelijk van binnen, maar zonder je echte gevoel, kun je het niet voelen. Je bent niet eerlijk naar anderen, dus ook niet naar jezelf. Je bouwt iets om je heen, waar vanuit twee kanten niets meer doorheen kan. Jouw gevoel kan er niet uit, maar het gevoel van een ander komt er ook niet doorheen. De een noemt het een masker, de ander praat liever over een muur.

Als je een masker of een muur met je meedraagt, dan ben je niet echt. Zelf heb ik in het verleden ook tijden gekend waarin ik een masker droeg. Was me terdege bewust van het masker toen ik op mijn zeventiende in behandeling moest bij een psychiater (en wat dróég hij stomme sokken). Vol overtuiging hield ik toen mijn masker op. Maar heb het, een aantal jaren later, uiteindelijk ook bewust af kunnen doen. Wat niet wil zeggen dat ik geen moeite meer heb met me kwetsbaar opstellen. Het risico om gekwetst te worden zal er namelijk altijd zijn, bij iedereen. En dat is soms lastig, maar absoluut niet erg.

Geef maar gewoon eens toe dat je die ene persoon eigenlijk toch wel heel erg leuk vindt, dat je bang bent voor de toekomst of om de mensen om je heen te verliezen.  Maak de elastiekjes van je masker los, brokkel de stenen van je muur langzaam af, maar kom er uit. De relaties met de mensen tegenover wie je je kwetsbaar opstelt, zullen een dieper niveau krijgen. Iets wat in de eerste instantie schaamte leek, wordt nu trots. Je mag er zijn, en het liefst kwetsbaar ja. Juist als je je kwetsbaar op durft te stellen, dan sta je in je kracht, in de kracht van jezelf te durven zijn.

Of begin een blog, waarin je openlijk schrijft over je leven. Iets wat je heel kwetsbaar kan maken, maar ook heel sterk =).

Wil je meer weten over kwetsbaarheid, dan is de volgende video heel interessant. Brene Brown spreekt bij TEDxhousten over de kracht van kwetsbaarheid. Even de tijd voor nemen, maar dan heb je ook wat. 

The power of vulnerability – Brene Brown

581187_388225921214808_960610210_n

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.