Drieëndertig jaar en student

Sinds begin september van dit jaar ben ik weer student aan een Hbo-opleiding. Ik volg de verkorte deeltijd studie tot Docent Pedagogiek in Tilburg. Het is negen jaar geleden dat ik afstudeerde aan de Universiteit Utrecht en elf jaar geleden dat ik mijn diploma van de Fontys mocht ontvangen. En nu zit ik weer in de schoolbanken. Want ik laat me omscholen, van de hulpverlening naar het onderwijs.

Het begin was lastig.

Ik stroomde ruim een week te laat in omdat Hartje en ik zo nodig Schotland moesten verkennen. Op het moment dat de studie begon, bevond ik me ongeveer hier:

Omdat ik me liever in deze prachtige vallei wilde onderdompelen, onder de blauwe hemel en met een watervalletje in de verte, miste ik de introductie en les 1 van de opleiding. Het eerste hoorcollege dat ik volgde deed me twijfelen: Kan ik me nog conformeren aan alle regels die gesteld worden? Lukt het mij om te voldoen aan alle eisen? Wil ik dat allemaal wel? Past dat nog bij mij? De afgelopen negen jaar heb ik mij op persoonlijk gebied ontwikkeld richting een meer gevoelig en open persoon. Ik ben iemand geworden die luistert naar haar lichaam, naar haar gevoel. De cursussen die ik in de tussentijd gevolgd heb waren zweverig. (Ik heb me wel eens afgevraagd of ik een betere professional werd van dansen op blote voeten met mijn ogen dicht, maar toen ik stopte met nadenken, ging het dansen veel makkelijker en bestond de vraag niet meer.)

Wat ook veranderd is, is dat ik lang niet meer altijd aan verwachtingen van anderen voldoe. Dat is een bewuste keuze en die bevalt super goed. Ik ben en blijf veel dichter bij mezelf. Dat is waarschijnlijk ook de reden waarom al die vragen bij me opkwamen tijdens het eerste hoorcollege. En die ongemakkelijkheid. Ik moest me even voegen naar de situatie, en dat heeft tegenwoordig soms wat meer tijd nodig. Bij de tweede les voelde ik me al wat prettiger. Ik merkte dat dit wel eens kon gaan slagen.

Maar toen.

In de tweede week als student kon ik het lokaal niet vinden.

(Nou ja, eigenlijk de trap).

Ik heb bij de balie gevraagd waar ik naar toe moest. Gelukkig keek de balie-medewerker niet verbaasd, barstte hij niet in lachen uit (misschien is hij acteur in zijn vrije tijd?) en hielp hij mij. Alsof het de normaalste zaak van de wereld was dat een student lokaal C.104 niet kon vinden.

Nu studeer ik echt. Vanochtend heb ik twee uur lang literatuur doorgespit en samengevat. Ik ben weer ‘de stagiaire’ en ik hoop snel aan mijn afstudeerproject te mogen beginnen. Het is vreemd om te ervaren hoeveel energie het mij eigenlijk oplevert. Ik zei altijd dat ik leren leuk vind, maar nu voel ik ook daadwerkelijk het bewijs. Heerlijk om weer met mijn neus de boeken in te mogen en nieuwe dingen te ontdekken!

Laat mij maar lekker voldoen aan alle regels en eisen!

Want soms is dat best wel oké 🙂

    1 thought on “Drieëndertig jaar en student

    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *