Een huisje bij het bos

Ongeveer een week geleden schreef ik dit:

“Ik lig op de bank, luister zachte piano-muziek en kijk naar buiten, naar de wind die speelt met de takken van de berkenboom in onze kloostertuin. Mijn gedachten stoppen eventjes. Alles is zo rustig.

Ik ben ziek, zit al zes dagen thuis met een forse griep. Vanochtend merkte ik dat het langzaam een beetje beter ging. Dus ik heb op mijn gemak de keuken gepoetst en de was opgevouwen. Daarna verdween ik weer op de bank… mijn lijf kan het nog allemaal niet zo goed aan.”

Ik weet wel waarom ik ziek ben geworden: ik had teveel stress. Sowieso door mijn nieuwe baan als docent ervoer ik veel stress. Dat is iets wat ik creëerde in mijn hoofd.

Het hoefde er niet te zijn maar het was er wel.

En door de combinatie van nog een andere baan, de opleiding die ik volg en dan nog wat gebeurtenissen in mijn privé-leven steeg mijn cortisol naar niveautje maximaal; de ideale basis om ziek te worden.

Maar het kwam ook door onze manier van leven. De maatschappij van 2018. Alles vliegt en gaat snel en stilstaan lijkt haast een zonde. Ik bots hier ontzettend mee. Ik haat mijn telefoon omdat hij aan me zuigt. Ik heb al bijna geen apps, geen meldingen, mijn telefoon maakt nooit geluid, maar toch irriteer ik me dood aan dat ding. Soms verlang ik terug naar mijn allereerste Motorola, type botsauto. Een telefoon die niet belangrijk was… Laatst stond ik op het punt om mezelf uit alle groeps-apps te gooien, maar ik kon het niet. Het lukte niet. Ik merk vaker dat ik de snelheid van het leven niet bij kan benen… Toch doe ik natuurlijk mijn best. Ik wil net zoveel als ieder ander. Ren en vlieg mee. Ga maar door.

En toen was ik ziek.

Tien dagen lang.

Inmiddels heb ik mezelf aangeleerd door mijn werk wat meer te relativeren. Van een afstandje bekijken en er om glimlachen. Ook heb ik bepaalde gebeurtenissen uit mijn privé-leven een plekje kunnen geven en is het wat rustiger geworden in mijn hoofd. Het kabbelt weer als een kalm stromend beekje. Af en toe knal ik tegen een steen of een verdwaalde tak, maar meestal zwem ik er omheen.

Belangrijk voor mezelf is stilstaan. Zuchten. Mijn eigen grenzen aangeven. Naar de wolken kijken. Luisteren met mijn volledige aandacht. Mijn telefoon wegleggen.

Had ik maar een huisje bij het bos, dan kon ik veel beter verstillen en vertragen.

Ademen en kijken.

En kon ik meer mezelf zijn.

Zo’n beetje aan de rand van alles.

Liefs,

Anniek

 

 

Word je hier blij van? Delen mag!

    4 gedachten over “Een huisje bij het bos

    1. Heel mooi geschreven Anniek en…. helemaal waar. We moeten allemaal af en toe pas op de plaats maken, verstillen en naar de wolken kijken.

    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.