Een tijdje kwijt

Hoe weet je of je in je gedachte zit of juist in je gevoel? Hoe kun je via een niet-al-te-lastige-weg-met-allerei-hobbels-en-kuilen in je gevoel geraken en daarmee dichter bij jezelf komen? Een vriend van me heeft op dit gebied veel wijsheden verworven. Door te reizen, door de achterliggende visie van zijn sport, of te praten met bepaalde mensen die voor hem erg invloedrijk zijn. En hij beïnvloedt op zijn beurt mij. Ik geniet er van om naar hem te luisteren en met zijn verhalen aan de slag te gaan. Laatst zei ik tegen hem dat hij zo wijs is! Waarop hij lachte en, als de rust zelve, zei dat het eigenlijk allemaal heel simpel is; het valt allemaal op zijn plek, maar je moet je er enkel bewust van zijn. En naar je gevoel luisteren.

Vandaag werd ik getriggerd door de vraag: wat zit jou het meest in de weg om te doen wat je echt wilt doen? Vanaf het moment dat ik bewust ben van mijn dromen en wensen, en daarbij ook van mijn mogelijkheden en onmogelijkheden, weet ik dat ik op reis wil. Naar India. Het liefst heel lang. Opgaan in het land, stiekem wegsmelten uit Nederland. Een tijdje kwijt zijn, anoniem. Remi alleen op de wereld had vroeger mijn compassie en Nils Holgerson was mijn heimelijke idool. Ik voel een band met India en weet dat ik er naar toe moet. Het is een gevoel, diep van binnen. Maar het lukt me niet.

Laatst wandelde ik door het mooiste gebied hier in het dorp en zag ik een troep ganzen. Ik waande me even Nils. Op de rug van Maarten volgde ik de orders van Akka, de ganzenleidster. Maar een paar honderd meter verder was ik weer in het hier en nu. En in het hier en nu ben ik Anniek en heb ik te maken met mijn onmogelijkheden. Waar deze vandaan komen weet ik niet, maar ze zijn er. Ik heb heimwee, ik kan niet beschrijven hoe erg. Veinzen dat ik het niet heb lukt niet, dat gevoel is niet te onderdrukken. Oke, niemand is volmaakt, en ergens vind ik het ook heerlijk om juist onvolmaakt te zijn. Maar waarom heb ik dan toch die drang, die wens, om weg te gaan? Dat spreekt elkaar toch enorm tegen? Zelf denk ik, dat hoe dichter ik bij mijn daadwerkelijke gevoel kan komen, hoe dichter ik bij mezelf ben, en hoe minder strubbelingen ik zal ervaren. Ik wil niet steeds alles overdenken, mijn verstand (waar ik overigens heel blij mee ben!) hoeft niet alles te beoordelen of analyseren. Maar enkel mijn gevoel en ik, dat is voldoende. Maar ik ben verslaafd aan mijn gedachten. Mijn brein kan allerlei interessante moeilijke dingen oplossen, en gaat daarna zonder twijfel over naar een volgend probleem. Het heeft geen stopknop (hoe vaak heb ik daar wel niet naar gezocht!) en ergens is dat goed. Want ik hou van mijn brein. Maar ik wil juist ook naar mijn hart, naar mijn gevoel. Steeds vaker lukt het me. In hele kleine stapjes boek ik vooruitgang. Onlangs had ik ’s avonds een afspraak met een vriend, maar die heb ik – na lang nadenken, erg hè, steeds weer dat brein – toch afgezegd, omdat mijn gevoel niet goed was. Er waren die dag minder leuke dingen gebeurd waardoor ik vrij emotioneel was, en toen ik me in de trein klote zat te voelen besefte ik: “Ik cancel deze afspraak”. En achteraf bleek dat de beste beslissing.

Zelf heb ik het idee dat er nog steeds onverwerkte blokkades in mijn lijf/hoofd spelen, en dat die me tegenhouden om verder te komen. Dus, mijn volgende stap is, weer een afspraak maken bij de energetisch therapeut. Waar ik deze blog ook mee ben begonnen.

Daarnaast ga ik vaker mijn hersenen negeren.
Sorry, lieftallig doch complex orgaan.
Ik moet van mezelf.
Ik hou evengoed van je =)

1013477_697889603564899_807827384_n

Word je hier blij van? Delen mag!

    1 gedachte over “Een tijdje kwijt

    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.