Hersenkronkels, veel vragen en een grote glimlach
Het is allemaal goed
Het is allemaal goed

Het is allemaal goed

Afgelopen zomer heb ik getwijfeld of ik mijn hosting-pakket moest verlengen voor Mooionkruid. Dingen zijn veranderd; ik ben moeder geworden, mijn tijd is anders ingedeeld, mijn focus is verlegd. Of ik nog een keer zou gaan schrijven, wist ik niet. De rekening werd ondertussen betaald en ik liet het zo zijn.

Nu weet ik waarom het zo gegaan is. Want hier ben ik weer. Ik voel de drang om me te uiten, om mijn verhaal te doen, om mijn gevoel onder woorden te brengen. Want niets is meer wat het was.

Afgelopen zaterdag werd ik ziek. Mijn zoontje ook. Hartje was een weekend weg. Daar zaten we dan: samen huilend aan de ontbijttafel. Ik wist niet wat ik met hem moest, en hij keek door zijn tranen heen naar mij: “Mama, huilen.” Corona-test gedaan, beide negatief. Zoon krabbelde weer op, mama kreeg migraine erbij. Stilletjes vroeg ik me af waar ik zo ziek van werd. Ik had weinig stress en niet echt iets geks gedaan.

Uiteindelijk vielen dingen op zijn plek. Afgelopen zaterdag gingen ook de nieuwe corona-regels van kracht. Als niet-gevaccineerde mag ik niet meer overal naar binnen. Dit maakt me verdrietig, eenzaam en angstig. Voor het eerst in mijn leven voel ik hoe het is om écht buitengesloten te worden. Om niet meer volledig onderdeel te zijn van de ‘samen’leving. Dat is akelig.

Het is mijn overtuiging dat ik niet gevaccineerd wil worden, vanuit het puntje van mijn tenen. Ik voel me opgelucht als ik mensen ontmoet die ook niet gevaccineerd zijn. Dan weet ik; ik ben niet de enige, ik sta niet alleen. Dat voelt fijn. Aan de andere kant heb ik respect voor de mensen die ervoor gekozen hebben zich wel te laten vaccineren. In mijn ogen kan iedere volwassene zijn eigen keuze maken en deze voor zichzelf onderbouwen. Het is allemaal goed.

Maar de overheid denkt daar anders over. Het is niet ‘allemaal goed’, want het wordt niet allemaal geaccepteerd. Op dit moment worden vrijheden afgenomen. Ik merk dat ik het moeilijk vind om dit in levende lijve te ondergaan. Daar loop ik nu kei hard tegenaan. Alsof er een deur in mijn gezicht dicht wordt geramd.

Ik hoor er niet meer bij.  

Een vriend zei vanochtend: blijf bij jezelf, voel de waarheid binnen in jou, heb vertrouwen dat het goed komt. Dat probeer ik vanaf nu ook. Ik blijf weg van de media, dat maakt me pessimistisch. En degenen die mij kennen, weten dat ik allesbehalve pessimistisch ben 😊 Ik kijk niet te ver vooruit, maar probeer in het moment te zijn. En bij alles vraag ik me af; wat zegt mijn gevoel? Om hier vervolgens gehoor aan te geven.

Dus nu volbreng ik mijn tijd niet alleen met lezen, een nieuwe stoep leggen in de tuin en verven met mijn zoon; vanaf nu ga ik wederom bewust genieten van kleinigheden. Stilstaan. En vanaf nu schrijf ik weer. Want ik wil graag mijn stem laten horen. Absoluut niet om jou over te halen of om iemand te veroordelen. Maar omdat het mijzelf helpt om beter te begrijpen wat er gaande is in de wereld en mijn gevoel hier in te kunnen plaatsen. Het ongrijpbare te kunnen vatten.

Laten we niet vergeten om lief te zijn voor elkaar.

Dankjewel Sharon, Chris en Mirjam voor jullie inspirerende woorden. Die had ik even nodig.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.