Luisteren naar mijn lichaam

Anniek zit weer thuis. Thuis op de bank. Afgelopen maandagavond hetzelfde. En twee weken geleden op zaterdagavond ook. Niet vrijwillig hoor, maar noodgedwongen. Een steeds terugkerend gebeuren in mijn leven is de lage rugpijn die ik voel in een bepaalde spier. Hier heb ik al meer dan tien jaar last van, maar als zoiets tweemaal per jaar opspeelt valt het niet zo op. Het afgelopen jaar heb ik er steeds vaker last van, soms zelfs tot twee keer per maand. En vaak zo erg, dat ik weinig meer kan zonder pijn. Dan besluit ik dus bijvoorbeeld om een zaterdagavond niet te gaan stappen, maar op de bank te blijven hangen. En ga ik niet sporten, maar ga ik in bad liggen. Want dat verzacht soms enigszins. En ga ik om 21:00 uur naar bed, want mijn onderrug echt ontspannen kan ik pas als ik slaap. Na lang wikken en wegen toch met fysiotherapie gestart, maar heb het gevoel dat het sterker maken van de betreffende spier weinig resultaat heeft. Immers; ik zit nu, tijdens het schrijven van dit blog, weer met pijn thuis op de bank…

Nu ben ik iemand die gelooft in psychosomatiek. Lichamelijke klachten komen vaak voort uit een geestelijk ongemak of een belemmering. Bij ‘anderen’ zoals vrienden of familie is dat heel makkelijk te beoordelen. Ik kan genoeg voorbeelden opnoemen uit mijn omgeving. Maar als ik naar mezelf kijk, besef ik dat ik ook beter moet gaan luisteren naar mijn eigen lichaam…

Als kind zijnde moet je je vaak aan allerlei regels houden. Zo moet je je bord leeg eten terwijl je iets niet lekker vindt, en heb je een vaste bedtijd waarop je slapen moet.  Regelmaat en duidelijkheid zijn zeer zeker belangrijk in het leven van een kind, maar men vergeet van kleins af aan om te luisteren naar het lichaam. Als een kind iets niet lekker vindt, is dat een signaal. Als een kind in slaap valt op de fiets, is dat een signaal. Zo ben ik er pas na 25 jaar achter gekomen dat ik intolerant ben voor varkensvlees. En nu, vandaag, kom ik er achter dat ik nog steeds niet goed luister naar mijn lichaam. Voorbeeld: Als volwassene drink ik in het weekend regelmatig behoorlijk wat alcohol. Altijd heeft mijn lichaam daar de volgende dag last van. En niet in de vorm van lichte hoofdpijn. Ik ben een van de personen die echt enorme katers kan hebben. Acht keer vomeren en zes paracetamol nemen is een normale zaak voor mij als ik de avond van tevoren flink heb gedronken. Ik besef me de dag erna dat ik mijn lijf gewoon mega vergiftigd heb. Zo stond ik afgelopen zaterdag voor de spiegel, om 15u smiddags, mijn pyjama aan, mijn mascara over mijn hele gezicht uitgesmeerd, met een verse kotssmaak in mijn mond. Ik verafschuwde mezelf, vroeg me af waarom ik mezelf deze pijn aan deed, terwijl er mensen zijn die een chemo-kuur volgen die een zelfde soort pijn voelen maar er niet zelf voor kiezen. Boos was ik. Die avond ben ik niet meer uit geweest. Er was een leuk feest in het dorp, maar ik koos er onbewust voor om naar mijn lichaam te luisteren.

Vaak luister je pas naar je lichaam als je pijn hebt. Dat doe ik nu dus ook. Maar nu is het te laat, want het is al aanwezig. En hoe… De pijn in mijn rug kan voortkomen uit een blokkade in mijn geest, of doordat mijn geest niet voldoende in verbinding staat met mijn lijf. Mijn voornemen is om beter te leren luisteren naar mijn lijf, naar mijn ademhaling. Ik wil vaker mediteren en open staan voor signalen die mijn lijf me geeft. Bewuster worden van de verbinding tussen mijn geest en lichaam. Respectvol omgaan met mezelf. Niet vergiftigen of alsmaar doorgaan. Ook op tijd de rem weten te vinden. Zowel in mijn privéleven als op mijn werk. Het werken onder druk – waar ik enorm van hou en waaronder ik prima functioneer – is misschien iets té voor mijn lijf…

Ik neem nog maar een slokje van mijn water. Want als ik luister naar mijn lichaam, wil ik water. En geen wijn vanavond of kaasblokjes of olijven. Water.

Balans3

Word je hier blij van? Delen mag!

    1 gedachte over “Luisteren naar mijn lichaam

    1. Ja, Anniekske< dat krijg je ervan he. Berouw komt altijd na de zonde;-p
      Maar ik weet niet of het echt wel met je geestelijke gesteldheid te maken heeft.
      Kan ook welleens zonder reden opkomen, toch?
      Heel veel beterschap.
      M. A. M.

    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.