Niemandsland

De zon schijnt haar warme stralen op mijn gezicht. Ik fiets, de wind waait met me mee, op weg naar iets. Ik weet niet precies naar wat, of naar wie; ik ken de persoon met wie ik een afspraak heb niet. Wel weet ik waarom ik naar haar toe ga; omdat ik niet weet wat ik moet met mijn leven. Daarom; een energetisch consult. Geen idee wat het precies is, maar daar ga ik vanzelf achter komen.

Het eerste vermeende obstakel ontpopt zich al vlug: nadat ik mevrouw een hand heb gegeven, wijst ze er op dat ik mijn schoenen uit doe. “Uhm, oke. Ik heb wel twee verschillende sokken aan,” zeg ik weifelend (waarom deel ik dit eigenlijk mede…?). Eenmaal in de betreffende ruimte aangekomen gaan we aan de slag. Ze maakt al gauw contact met mijn energieën. Ze sluit haar ogen daarbij, en ik weet niet goed waar ik kijken moet of hoe ik me moet gedragen. Ik besluit deze gedachte te laten vieren en er gewoon te zijn. Te zitten. Ik neem nog maar een slokje van mijn thee.

Ze confronteert me. Met mijn verleden, dat als een dikke mist achter mij hangt. Vroeger heb ik nooit erkenning gekregen voor wie ik ben (overigens niet bewust of kwaadwillend door de personen om me heen, enkel onvermogend). Mijn omgeving die ook nooit mijn ware kwaliteiten ziet of heeft gezien; ik sta vaak in de schaduw van een ander en daar blijf ik staan.  Ik verkeer zowaar in Niemandsland, zegt mevrouw. Het wiel denk ik niet opnieuw te hoeven uitvinden, terwijl ik dat juist wel heel goed kan, nieuwe dingen bedenken. Wat er op dat moment door mij heen gaat? Ik sta stil, en kan niets anders dan alles beamen. Want alles klopt.

Ze vertelt wat rake punten over wie ik ben. Mijn kracht ligt in het helpen van mensen/kinderen, hen confronteren en zich uiteindelijk gelukkig laten voelen. Dit lukt me al vrij goed, maar ik kom niet verder omdat ik bij mezelf eerdergenoemde grens ervaar. Ik hoef niet perse grote stappen te zetten in mijn ontwikkeling, ben zelfs al op de juiste weg met kleine stapjes zetten. Vaak zit ik aan de rand van het zwembad en ga met mijn hand even het water in, maar haal mijn hand er dan ook weer uit.  Mevrouw zegt dat ik wel moet proberen om een keer over die rand heen te gaan en er in te springen. Mislukt het, maakt niet uit. Ik moet leren luisteren naar het kind in mezelf, het leven als een grote speeltuin zien. Uitdagingen aangaan. Nieuwe mensen leren kennen, als ik mensen ontmoet die eenzelfde richting op willen dan mij dan kom ik ook in mijn kracht.

Mevrouw probeert de mist rondom mij te laten oplossen en mijn aura te doen vergroten. Ze doet van alles met haar handen, pakt even mijn achterhoofd vast, ik voel even haar hand op mijn onderrug, ze ‘wrijft’ op tien centimeter afstand over mijn lijf (is ze nou mijn aura aan het aaien?). Hoewel ik het soms een beetje gek vind, vraag ik me niet af of het werkt. Ik voel namelijk dat er iets gebeurt.

Als ik na deze ‘oefening’ mijn aura opnieuw moet voelen en gebruiken, voel ik me ineens heel anders. Ik kan zelf mijn aura niet zien, geen idee of ik het goed doe, maar ineens voel ik me heel anders. Ik raak zelfs geëmotioneerd. Mevrouw zegt dat dat goed is, omdat ik immers een geruime periode ‘verstopt’ heb gezeten. Nu mag ik er zijn, me laten zien. En ineens voel ik me enorm gewaardeerd. Gewoon, om wie ik ben.

Hallo, wereld. Hier ben ik dan! Anniek Elastique, aangenaam. Je zult van me horen =)

mooi onkruid

Word je hier blij van? Delen mag!

    11 gedachten over “Niemandsland

    1. Lieve Anniek,

      Wat dapper van je dat je deze stap genomen hebt. Daarmee ben je dus eigenlijk al in het zwembad gesprongen, toch?
      En wat weet je het mooi op schrift te zetten! Veel van wat je schrijft is herkenbaar (voor mij dan toch), het heeft me dan ook diep geraakt en heb af en toe even moeten slikken.
      Je hebt er in elk geval een ‘blog-fan’ bij. Ik kijk uit naar je volgende stukje!
      Thnx for sharing! <3

    2. Hè Anniek,

      Wat een ongelofelijk mooie tekst, zo herkenbaar. Je weet prachtig gevoelens te vertalen en op papier te zetten. Ik kijk nu al uit naar het volgende stuk.

      Dikke knoevel Frank

    3. Inderdaad deze sprong in het zwembad heb je gemaakt.. Goed gedaan! Wooowww.. Wat kun je super mooi schrijven! Heb ‘t vandaag al een paar keer gelezen…
      Ik hoop er snel nog meer te kunnen lezen!
      Tot snel, liefst!

    4. Niets is zo moeilijk als zoeken naar jezelf. Confrontaties met jezelf aangaan kan lastiger zijn dan de confrontatie aangaan met een ander.
      Maar pas als je jezelf ziet voor wie je bent
      sluiten deuren zich een gaan er andere
      open wat een heleboel frisse lucht met zich meebrengt. ..

    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.