Op zoek naar een nieuw leven

De tussenstand:

– Speelgoed in overvloed; auto’s, auto-mat, spellen, knikkerbaan, pony’s, bal, action-man, puzzels, kleurpotloden, kleurboeken, leesboekjes, magnetics, nopper.
– Twee kinderfietsen in zeer goede staat.
– Een damesfiets.
– 4 Zakken met kinderkleding van vrienden van vrienden en van buren van vrienden.
– 3 Postpakketen met kinderkleding van mensen die ik niet ken, met hele lieve kaartjes er bij.
– 8 Paar kinderschoenen.

Allerlei materiaal wat een nieuw leven krijgt. Mensen geven zo makkelijk spullen weg als ze weten dat het goed terecht komt. Als ze weten dat de vluchtelingen voor wie ik dit regel op dit moment weinig hebben. Althans; weinig spúllen. Verhalen, herinneringen en dromen zullen deze mensen zeker hebben. Materiaal hebben ze soms echter weinig. Het is niet te geloven hoe zorgzaam en vrijgevig mensen kunnen zijn. Twee jochies gaven nog wat koekjes en een zakje chips mee bij de zak kleding die ik van hen kreeg. De koekjes waren voor in de pauze op school en “met de chips kan hij bioscoopje spelen!”

Dat het jongetje waar het om draait misschien niet eens weet wat een bioscoop is, heb ik natuurlijk niet hardop gezegd.

Ook heb ik niet alles aan hem gegeven, maar heb ik het verdeeld onder andere kinderen van vluchtelingen.

Inmiddels heeft het jongetje aardig wat speelgoed en kleding. Hij hoeft niet meer dag in, dag uit op zijn roze teenslippertjes te lopen. Hij speelt makkelijk een uur buiten met zijn autootje op batterijen. Steekt er allerlei plantjes in en kijkt hoe het autootje vanzelf voortbeweegt. Ja je leest het goed: hij vermaakt zich dus één uur lang met één autootje. Hoe simpel kan het zijn? En dat dankzij de deelmaatschappij!

De deelmaatschappij, ik schreef er al eerder over. Ik verbaas me er elke keer weer over, maar tevens raakt het me. En we doen het steeds meer!

Samenwerken.

Denken aan de ander.

Samen léven.

Bekenden met een moestuin geven groenten weg aan vrienden. Mijn overbuurman heeft een tafel vol met boeken in zijn voortuin staan. Boeken die op zoek zijn naar een nieuw leven. Gratis en voor niks.

En hoe zit het met mijn zoektocht naar een nieuw leven (lees: nieuw werk)? Gaat eigenlijk prima. Ik vermaak me, ik lees, ik zoek, soms verveel ik me, ik benader, ik maak keuzes, stel mezelf vragen en ga door. Goed; ik zou graag per direct aan de slag willen. Alleen mag dat nog niet zo zijn. Dus blijf ik vrijwilliger en werkeloos. En ik ben bezig met een lijstje geluk.

Ik wil 100 dingen opschrijven waar ik gelukkig van word.

Hier is een klein fragment:

1. Met blote voeten over laminaat lopen.
2. De hand van een kind vasthouden.
3. De geur van koffie.
4. Een schoon en opgeruimd huis.
5. Muziek die me raakt.
6. De glimlach van een (vreemde) voorbijganger.
7. Samen genieten van stilte.
8. De wind door mijn haren als ik fiets.
9. Het klotsende geluid van een eerste glas wijn wat je inschenkt uit een nieuwe fles.
10. Mijn handen in het warme afwaswater.

Ik kan het je aanraden om ook zo’n lijst te maken, het werkt erg prettig. Neem er de tijd voor. Het hoeft niet af.

Graag eindig ik deze blog met een prachtig filmpje van dichter Merel Morre, ex-stadsdichter van Eindhoven. Mijn god, wat kan zíj schrijven. Ik hou van haar schrijfsels met elke cel in mijn lijf.

Oh, dat moet ik ook nog even bij mijn lijstje geluk noteren.

Anniek

    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *