Soms wou ik dat ik nog kind was.

Ik ben 34 jaar. Dat mag voor sommige lezers misschien enigszins oud klinken, maar zo voelt het niet. Ik voel me meestal nog een jonkie; speels, lenig en nieuwsgierig. Bij de yoga sta ik soms te kijken van de soepele draaiing van mijn middenrif en ik verwonder me elke dag over de lucht. Ook zit ik graag met mijn handen in de moestuin te frutten. Maar de kinderlijke onbezonnenheid en onbezorgdheid die ik ooit had, ervaar ik eigenlijk niet meer. Dat is wel jammer, want dat zou ik graag weer eens willen voelen.

Als kind weet je zo weinig van De Grote Wereld.

De Grote Wereld waarin veel oneerlijkheid is en mensen soms niet zo aardig tegen elkaar doen. Gisteren spendeerde ik 1,5 uur bij de kledingbank. De twee kinderen met wie ik daar was, waren enorm blij met hun nieuwe glittertruitjes en zwembroekjes. ‘Dit is leuk!’ zei het meisje telkens, met een vreemd accent omdat ze pas net 2 maanden in Nederland is. Hierna aten we vissticks en kippenvleugels met onze handen. Jummie.

Het ouder worden merk ik eigenlijk meer aan andere dingen; het wordt steeds duidelijker wat ik wil met mijn leven (ja echt, eindelijk!), ik voel een dieper bewustzijn over mijzelf en mijn plaats in de wereld, en ik hecht meer waarde aan rust en eenvoud. Zes jaar geleden stond mijn agenda van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat helemaal vol met afspraken en het liefst deed ik dan nog veel meer. Nu hoef ik dat echt niet meer te doen. Ik wordt gék als ik teveel op de planning heb staan. Dan wordt ik vervelend en irritant en krijg ik rugpijn en ben ik kortaf naar Hartje wat ik eigenlijk niet wil en slaap ik niet en kan ik niet genieten van de mooie lucht. Hartje heeft me op die momenten gelukkig nog niet de deur uit gezet 🙂

Thuis zijn is dan toch het fijnste.

Niet alle mensen hebben een thuis. Sommigen krijgen een nieuw thuis, wat misschien niet voelt als thuis. Ik zie van dichtbij dat je ergens thuis voelen niet zozeer gekoppeld is aan een fysieke plek, maar meer aan de mensen die wel of niet dicht bij je kunnen zijn. Contact via alle moderne communicatiemiddelen is niks vergeleken bij fysiek contact. Het leven in De Grote Wereld is niet altijd eerlijk.

Gisteravond ontdekte ik mijn eerste grijze haar.

Ik was blij verrast. Wat een mooi moment was dat! Ik vind het te gek hoe een lichaam langzaam ouder wordt aftakelt wil ik het niet noemen want ik voel me nog springlevend. Hoe mijn dikke blonde lokken, die ooit blauw en groen en roze waren maar ook gemillimeterd of net iets te lang in de blondering zaten, nu langzaam grijs worden, dat is toch iets magisch.

Ik ben trots op mijn eerste grijze haren.

Toch denk ik dat ik binnenkort weer eens naar de kapper ga 🙂

Een prachtige ansichtkaart die ik ooit kocht in Ljubljana, met daarop de onbezonnenheid die ik bedoel. Heerlijk.

 

    3 thoughts on “Soms wou ik dat ik nog kind was.

    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *