Verdwaald

Oh mijn god. Wie had dat kunnen denken.

Ik. Had. Een. Dip.

Juist ja. Een behoorlijke. En dat al na één week!

Nu ik dit schrijf zit ik welgeteld anderhalve week thuis. Zonder werk, zonder zekerheid, wachtend op mijn WW die binnenkort zal gaan starten. De eerste verplichte sollicitatiebrief is reeds de deur uit. Hoewel ik momenteel mijn vakantiedagen opmaak, voelt het niet helemaal als vakantie. Ik doe wel dingen-die-je-normaal-gesproken-in-een-vakantie-ook-zou-doen zoals mijn administratie bijwerken, de zolder opruimen, lezen, kledingkast herschikken (en veel weggeven!), met bekenden afspreken…  Dat is allemaal Goed en Fijn en dat gaat me ook gewoon prima af.

Maar naast deze Gemoedelijke Gezelligheid denk ik na.
Zoals ik altijd doe.
Ik zoek me een slag in de rondte.

Op mijn allerlaatste werkdag reed ik ’s avonds naar huis. Ik was niet emotioneel (wat ik eigenlijk wel had verwacht, soms ben ik echt een jankerd). Nee, ik was rationeel. Het besef dat ik geen werk meer had drong ineens tot me door. Dat ik geen mensen meer zou helpen. Ik voelde mijn waardigheid met de minuut dalen. “Je hebt geen functie meer in deze maatschappij,” zei mijn brein me. “Je betekent eigenlijk niks meer.” So heej, die kwam even binnen. Ik verwonderde me over mijn eigen gedachten. Die had ik nooit zien aankomen! En ook verbaasde ik me over de snelheid waarmee een Staat van Zijn met gemak om kan slaan.

Eenmaal thuis nam ik een wijntje en proostte met mezelf op mijn pas-ontstane vrijheid. Want ergens voelde het helemaal niet verkeerd!

image110

Ruim een week later werd de herfst die buiten rustig zijn gang ging ook merkbaar in mijn hoofd. Het lukte me niet meer zo goed om iets op te pakken, om ergens aan te beginnen. Ik surfte wat op internet, checkte mijn facebook-pagina wel zes keer op een dag (iets waar ik een enorme hekel aan heb!) en ging whatsappen met zowat mijn hele adressenbestand. Mijn agenda lag constant binnen handbereik, maar had ik eigenlijk niet nodig. Ik zocht me rot naar vacatures want mijn brein vertelde me dat ik echt niet veel langer in deze situatie zou moeten blijven hangen. Vacatures in, jawel, de hulpverlening.

Maar…. Was dat niet juist de vraag die ontstaan was in dit hele proces? Of ik überhaupt nog wel in de hulpverlening wil werken?

Het constante denken en rationeel bezig zijn met “Wat wil ik?” “Hoe kom ik erachter wat ik wil?” vermoeide me zo erg, dat ik ’s avonds uitgeput op de bank zat – ook al had ik eigenlijk niets gedaan. Ik voelde een enorme leegte van binnen. Er was geen doel in mijn leven. Eigenlijk was er gewoon NIKS.

Gelukkig was daar Hartje die me coachte, die stenen afbrokkelde van mijn plotseling opgebouwde muur en die me weer op een ander pad kreeg. Nu kijk ik terug op iets heel erg interessants wat zich afspeelde in mijn hoofd. Ik lach er om. Heb weer nieuwe energie. Voor hoe lang dat dan mag duren.

En toch heb ik ook wel soms het idee dat ik een beetje verdwaald ben in mijn eigen leven.

Help jij mij naar een volgende stap?

Word je hier blij van? Delen mag!

    2 gedachten over “Verdwaald

    1. Voor jezelf kiezen is ook zorgen voor……….voor jezelf namelijk! Ik bewonder je keuze, erg dapper! Neem je tijd om te doen wat je wilt doen, ook al weet je nu nog niet wat dat is. Maar zolang je er (hard) aan blijft werken komt het vroeg of laat op je pad! Volhouden, doorgaan om later terug te kunnen kijken naar hoe deze periode jouw verrijkt heeft! Succes ermee!

    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.