Hersenkronkels, veel vragen en een grote glimlach
Volwassen
Volwassen

Volwassen

Regelmatig vraag ik me af wanneer ik nou eigenlijk volwassen word. Of misschien ben ik het al. Wanneer ben je eigenlijk volwassen? Hoe weet je waar de grens ligt tussen adolescentie en ‘volgroeid’ zijn? Ben je volwassen als je de stemgerechtigde leeftijd hebt bereikt, als je niet telkens weer je identiteitsbewijs hoeft te laten zien als je drank koopt in de supermarkt? Of als je een diploma, een huis en een baan hebt, als je lekker doorsnee voldoet aan alle verwachtingen van de maatschappij? Maar kún je volwassen zijn als je nog steeds gelooft dat Wonderland bestaat en je dagelijks in een prinsessenjurk over een regenboog naar je werk fietst? Als je ervan overtuigd bent dat de anatomie van je eigen hersenen toch net een tikkeltje anders is dan die van iedereen, omdat er achter jouw frontale cortex toch echt soms glitters dwarrelen…. ?

4ac3891f2c9b823fa14c4e6271df00b1

Weemoedig (of opgelucht?) denk ik terug aan de negenentwintig levensjaren (en nog wat) die ik inmiddels door heb mogen brengen op Moeder Aarde. Van een baby met lekkere dikke wangen werd ik zonder enige moeite peuter, kleuter, verlegen en stilletjes, altijd handje vast van mamma. Daarna kwam de ietwat grillige overstap naar een ontzettend eigenzinnige en moeilijke puberteit (er zullen vast  een aantal personen in mijn omgeving zijn die dat kunnen beamen… ik bijt even vertwijfeld op mijn wang en denk; hehe, gelukkig veranderen mensen). En nu? Nu zou ik dan volwassen moeten zijn. Maar ik voel een drempel, iets wat me tegenhoudt om te erkennen dat ik nu dan ook echt volwassen ben.

Ergens voel ik een diepe afkeer tegen volwassenheid. Zo nu en dan komt het voor dat ik me ineens enorm kan ergeren aan dat smerige begrip. Bijvoorbeeld tijdens een verjaardagsfeest. Of als mensen om mij heen bepaalde keuzes maken.  Volwassen keuzes. Ik ren liever De Betoverde Vallei in dan dat ik naar volwassen gesprekken over volwassen onderwerpen moet luisteren. Serieuze zaken zoals kinderen baren en salarisschalen en belastingdienst hangen me de keel uit. Op zo’n momenten kan ik een enorme distantie voelen tegenover de mensen met wie ik ben, heel vreemd om te ervaren. Maar waarom? Respect is normaliter toch ook iets wat ik waardeer. Ik vraag me af waar ik dan bang voor ben, of wat me zo tegenhoudt. Wil ik niet geconfronteerd worden met mijn eigen sterfelijkheid? Ben ik bang voor een eenzame toekomst? Wil ik daarom eeuwig achttien blijven?

Natuurlijk merk ik dat ik ouder wordt. Niet doordat ik lichamelijk aftakel (Elastique is my second name!) en ook niet omdat mijn twee porties avondeten inmiddels aan mijn lijf af te zien zijn. Neen. Ik merk het doordat ik anders over dingen nadenk. Ik heb een meer gegronde mening, ben me bewust van mijn persoonlijke ontwikkeling en de toegevoegde waarde daarvan op mijn geweten en welzijn. Ik hoop onafhankelijk te zijn. Graag denk ik na over wie ik ben en waarom ik zo ben, en bovenal schaam me niet meer voor wie ik ben. Onzekerheid heeft plaats gemaakt voor daadkracht en verwondering.

Men zegt dat je volwassen bent als je zelfstandig, zonder hulp van anderen, kunt handelen. Dan is het dus heel duidelijk dat ik niet volwassen ben, want ik moet nog altijd mijn vader bellen als mijn band weer eens lek is. Ook hebben de planten in mijn huis nooit een hoopvolle levensverwachting. En bovendien ben ik psychologisch volgens mij ook nog niet volwassen want … die glitters in mijn brein he….

* Zo, ik klim even op een wolk en zweef naar de volgende dimensie, want daar wacht Alfred (mijn lieve eenhoorn) op me. We gaan vanavond een ritje maken naar de maan. * 

453922f666ff902a85ee432516f0d3ac

 

5 Reacties

  1. Lilian

    Hey Anniek,

    Bij het lezen van jouw verhaal moest ik denken aan iets wat zich jaren geleden heeft voorgedaan maar waar ik nog steeds met enige regelmaat aan herinnerd wordt.

    Ik heb jaren geleden eens mijn belastingpapieren in laten vullen op het belastingkantoor (want dààr snappen ze zo’n formulier én het is gratis!). De man aan de andere kant van de tafel kwam bij mij over als een ietwat saaie, grijze (niet van haarkleur) persoon in zijn veel te nette pak, zijn haar in een lijnrechte scheiding, en zijn keurig gemanicuurde handen. Tijdens het invullen van de papieren viel mijn kettinghanger hem op. Hij informeerde waar ik hem gekocht had. Ik vertelde hem dat dat op een rommelmarkt was maar dat ik niet wist waar hij oorspronkelijk vandaan kwam. De man vertelde me dat hij een rondreis door Thailand had gemaakt (als reiziger, niet als toerist) en dat hij daar een soortgelijke hanger had gezien.
    En toen zag ik zijn zongebruinde huid, zijn avontuurlijke ogen en zelfs zijn wilde haardos tijdens een van zijn wereldreizen!

    Moraal van mijn verhaal: soms zie je niet de werkelijke mens tegenover je, maar zie je de mens zoals je naar hem/haar kijkt!

    Liefs,
    Lilian

    1. admin

      Hej Lilian,
      klopt inderdaad wel ja wat je zegt. Het is vaak de eerste indruk waar je je door laat leiden. En dat is ook niet raar of verkeerd, maar stel je inderdaad open voor ‘meer’ en voor de persoon die achter de buitenkant schuil gaat.
      Mooi verhaal =)
      Anniek

  2. Victor Elfring

    Ha Anniek,

    Wat een leuke tekst! Wat je schrijft lijkt heel veel op wat ik donderdag in ons gesprek bedoelde. Als je ouder wordt, heb je toch nog steeds het idee dat het kind in je voortleeft. Over tien, twintig of dertig jaar is dat nog steeds zo.
    Maar anderen (je leerlingen bijvoorbeeld) zien je natuurlijk wel als een volwassen (en zelfs al best oud) persoon…

    Victor

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.