Vroeger wilde ik alles en het liefst nog meer

Zo’n anderhalve week geleden stond ik op het kerkplein in Het Dorp waar ik woon. Ik stond in de rij voor de broodwagen, samen met zo’n zestal dorpsbewoners. De broodwagen die elke vrijdagmiddag een paar uurtjes zijn waar verkoopt, want in Het Dorp is geen supermarkt of bakker. Lekker kneuterig, zo’n broodwagen. Iedereen groette elkaar en converseerde in dialect. Ik vroeg of de verkoper nog donker brood had. Hoppa, alle donkere broden werden uitgestald op de verrijdbare toonbank. Oh, hij toverde ook nog ergens een brood vandaan met veel pitjes.

Tijd bestond niet.

Ik koos mijn brood. Het hele gebeuren op het kerkplein gaf me een warm gevoel, cosy, gemütlich, hygge. Het was een mooi moment, een om te bewaren. Soms wenste ik dat ik kon tekenen.

Vandaag is mijn verjaardag 🙂 . Zoals altijd op de laatste dag van het jaar. Meestal vier ik mijn verjaardag niet. Een enkele keer geef ik een verdwaald zomerfeestje. In de zomer ja. Maar dit jaar vier ik het gewoon vandaag, want ik wil stilstaan bij het leven en vieren dat we mogen zijn wie we zijn. Alleen past een cirkelverjaardag niet meer zo goed bij mij. Cirkelverjaardag is een term die bedacht is door een vluchteling, omdat Nederlanders op een verjaardagsfeest altijd in een cirkel om de tafel zitten. Geïnspireerd door een vriendin die onlangs een brunch gaf voor haar naasten, heb ik bedacht dat ik wil gaan wandelen in het bos. En na afloop een soort van bday-picknick in het bos. Dat het vandaag windkracht weet-ik-veel is neem ik maar voor lief. Hopelijk neemt de wind de voorspelde regen mee. Ik hou namelijk niet zo van natte oliebollen en wafels. De slagroom wordt dan ook zo sappig.

Voorbereidingen voor de picknick

Het afgelopen jaar ben ik voornamelijk werkeloos geweest. Dat was om eerlijk te zijn best wel prettig. Mijn leven ging in een lagere versnelling en daar heb ik de vruchten van mogen plukken. Vandaag de dag zeg ik vaker nee; tegen uitnodigingen, tegen etentjes, tegen projecten waar ik voor gevraagd wordt. En dat nee zeggen voelt goed! De wil om overal aan deel te nemen is veel minder.

Vroeger wilde ik alles en het liefst nog meer.

Door mijn werkeloosheid heb ik geleerd dat ikzelf het allerbelangrijkste ben in mijn leven, en dat rust en eenvoud toverwoorden zijn voor mijzelf. Ik kan plannen wat ik wil, maar eigenlijk kan ik in het moment pas beslissen wat ik wil en hoe. En vooral: hoe het met me gaat. Inmiddels volg ik een deeltijdstudie tot docent, werd me na tien dagen stagelopen een baan aangeboden (te gek he!! 1 februari, here I come! Doei UWV!), geniet ik ook weer van mijn oude werk wat ik opgepakt heb, ben ik nog met veel enthousiasme vrijwilliger bij VluchtelingenWerk en heb ik het niet eens te druk.

Straks ga ik lekker wandelen. De wind neemt dan alles mee wat niet meer nodig is. De restjes van 2017 die nog ergens hangen, maar die afgesloten kunnen worden.

Soms moet je iets loslaten om verder te kunnen gaan.


* Lieve mensen, ik wens jullie voor het nieuwe jaar het allebeste en het allermooiste.

Anniek * 

 

    6 thoughts on “Vroeger wilde ik alles en het liefst nog meer

    1. Mooi geschreven Anniek
      Eerts nog van harte gefeliciteerd met je verjaardag.
      Tja, je krijgt het weer wat je verdient he!
      Het was lekker droog en helemaal niet .koud. Het was een lekkere wandeling, heerlijke koffie/thee/chocomel/ gluh wijn.
      Ook de wafels en de oliebollen gingen er goed in.
      Op naar het nieuwe jaar! Wat zal het onds brengen?,
      Ik wens jou in ieder geval het allerbeste voor het nieuwe jaar!

    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *