Hersenkronkels, veel vragen en een grote glimlach
Begeerte is de oorzaak van lijden
Begeerte is de oorzaak van lijden

Begeerte is de oorzaak van lijden

Vandaag draag ik turquoise nagellak (ja ik!) omdat ik een nieuwe cliënt heb en die zocht daarstraks contact met me, ze wou graag mijn nagels lakken. En onder het mom van contactgroei heb ik dat toegelaten, al dan niet met lichte tegenzin. Toen ze ook nog sterretjes en figuurtjes op mijn nagels wou plakken heb ik toch maar de boot afgehouden. Het is geen kermis zeg, hallo. Ik wil niet lijden omdat een cliënt aandacht zoekt….

IMG_20140204_085632

Want daar wil ik het vandaag over hebben, lieve kijkbuiskinderen. Over lijden. Sinds kort verdiep ik me namelijk bij tijden in het boeddhisme. Ik ben bij lange na niet geheel overtuigd hoor, maar hun opvatting gericht op het lijden trekt al een tijdje mijn aandacht. Volgens het boeddhisme is begeerte namelijk de oorzaak van lijden. Begeerte is te verdelen in drie verschillende types: zintuiglijke begeerte, begeerte naar bestaan en begeerte naar niet-bestaan. En ik voldoe aan zeker twee types, denk ik zo. Ik zal het hieronder proberen uit te leggen.

Als je erover denkt om te verhuizen, naar een stad zo’n vijftig kilometer verder dan het fietsvriendelijke dorp waar je inmiddels al dertig jaar van je dertig-jarige-leven gespendeerd hebt, begeer je naar bestaan. Het was inderdaad zo dat ik verlangde naar een bestaan in een alternatieve vorm. Dit begon steeds concretere vormen aan te nemen. Laatst vroeg vriend Zjoh aan mij, tijdens een lange winterwandeling (zonder echte winterse omstandigheden, maar evengoed klinkt winterwandeling bij tien graden Celsius toch vrij sferisch), waar ik voor op de vlucht was. Hij vond dat ik, als ik zou verhuizen, weg zou lopen voor mezelf. Deze bewering heb ik op dat moment afgekaatst, want ik was enkel op zoek naar een plek waar ik me persoonlijk meer zou kunnen ontwikkelen. Maar toch doorkruiste deze vraag geregeld mijn gedachten, gedurende de daaropvolgende dagen. En hoewel ik niet snel op zal geven, is deze hunkering wel behoorlijk afgenomen de laatste paar weken. Het hoeft allemaal niet perse.

Ook zintuiglijke begeerte ken ik. Men doelt hier op het verlangen naar de fijne gevoelens die ontstaan als gevolg van zintuiglijk contact, en dat herken ik (en wie niet!) op meerdere gebieden bij mezelf. Ik draai bepaalde muziek telkens weer opnieuw, omdat het fijn klinkt en ik geniet van de teksten en de stemmen. Nee zeggen tegen de prettige smaak van bier en wijn lukt me niet, de smaak en daarnaast ook de beleving is zo gigantisch. En iemand interessant (lees: of mooi of sexy) vinden, stiekem wetende dat het niet verstandig is, klinkt me ook niet onbekend in de oren. En dat kan daadwerkelijk ooit tot lijden leiden, weet ik ook uit ervaring. Wie wil er nou diep teleurgesteld worden? Niemand toch?

Dat ik nu echt iemand ben die op dit moment lijdt, kan ik niet zeggen. Er is nu geen overheersende pijn en ellende in mijn leven. Dat komt volgens mij ook wel voort doordat de perceptie die ik van mijzelf heb, de laatste jaren (of… jaar?) alleen maar duidelijker en realistischer is geworden. Toch  geloof ik wel in deze opvatting van het boeddhisme, dat begeerte de oorzaak van lijden KAN zijn. Denk ook wel dat ik het ooit mee heb gemaakt. Zeker wel. Hopelijk weet ik nu voldoende van mezelf om er niet weer in te geraken. En is dat wel zo, dan is dat zo. Dan zal ik me maar weer eens wat meer in het boeddhisme gaan verdiepen.

Zo, en nu ga ik de nagellak eraf halen.

Eén reactie

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.