Laten we zwijgen

Het kind kijkt me aan met een sombere blik
of ik er nou om vraag of niet
Een traan biggelt zachtjes over zijn wang
Zijn wenkbrauwen lichtelijk gebogen
Oskar is zijn naam en hij blijft
altijd maar in stilte aanwezig
Niet vergankelijk maar voor immer
staat hij op de grond, en zwijgt

Het meisje rechts van hem vertroetelt
een konijn en ze lijkt zowaar op mij, ooit
Lange blonde haren gebundeld door
een blauw strikje en een klassiek
wit  jurkje met van die ruches
Ieder oogcontact ontwijkend
“Dat ben ik, vroeger” zeg ik vaak
tegen mensen bij mij over de vloer                        *glimlach

Neen, ik bevind me lijnrecht tegenover Oskar
In pyjama gehuld op de seventies bank
met van die bloemen waar je vroeger met je vingers
allemaal lijntjes omheen kon trekken
Een hand nonchalant in mijn haren
en mijn grote blauwe kijkers die
iets lijken te zeggen maar
ik onderken nog steeds niet wat

unageekorigami

* Mijn huiskamer wordt gesierd door drie foto’s/schilderijen, van, juist ja, verdrietig ogende kinderen. Want dat vind ik prettig, ik hou van verdrietige kinderen. Van kinderen met een verhaal. Ook al vertellen ze het me niet. 

Word je hier blij van? Delen mag!

    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.