Flaneren en zo

Ik moet er over schrijven want ik was op de allermooiste plek van Nederland. Mooier dan de mooiste plekken die jij denkt welke mooier zijn. Je kunt het gevoel eigenlijk alleen ervaren door er te zijn, lijfelijk aanwezig, maar toch ga ik je proberen uit te leggen dat ik gelijk heb.
Want dat heb ik, gelijk.
En heimwee…

… naar de wind die alles in beweging zette. Waardoor we zo hard moesten trappen en het niet heel comfortabel was om bier te drinken op de postcode­-loterij-fietsen-van-huisje-nummer-negenenvijftig.  Waardoor er tranen over mijn wangen liepen en ik ergens tussendoor heel blij was want de wind nam alles mee en waaide zo lekker door mijn haren.

… naar het prachtige industriële pand waarin we gedurende het festival mochten vertoeven. De interessant vormgegeven trapleuningen, welk zelfs trapsgewijs ontworpen waren. Het gevoel van het koude en door ouderdom getekende ijzer door mijn handen. Groen geverfd met roestplekjes. De vloer  van de Zenderzaal, het zogenaamde hoofdpodium. Een foto zegt in dit geval meer dan woorden. De gigantische ramen met uitzicht over heide, zand en bossen… en verder niks. Wat is het fijn om in niks te kunnen zijn wie je bent.

IMG_20140217_115304

… naar woorden die tekort schieten om iets goed en wel onder woorden te kunnen brengen. Naar veel woorden die gezegd zijn. Woorden in de vorm van gesprekken afluisteren en daar stiekem enorm van genieten. Woorden zoals: “Blijf eens gewoon staan, dat is fijn.” “Nee, ik ben onrustig, ik wil gewoon stiefelen. Oh nee, flaneren heet dat.” Ik bedoel: FLANEREN =) yes!

… naar de fransman met zijn porno-snor die zo leuk danste toen de allerbeste act van het festival speelde en ik daardoor even op mijn beste Frans “Bonjour” moest zeggen. Waarop die fransman mij volledig out of the blue hoppa zomaar zeer onverschrokken op mijn mond zoende…  en ik dartelde en lachte en danste weer verder. Want vrolijk ja, alles vrolijk. (Waarschijnlijk zei ik gewoon “Hallo vreemdeling, wat dans jij leuk” en begreep hij niet wat ik zei want hij was immers Frans…)

… naar de vreemde gewaarwording toen ik merkte dat geur mij af kan leiden van muziek. De etenslucht van het voortreffelijke voedsel – zoals biologische friet en couscous met peterselie en koriander en een vegaburger genaamd “Kale bambi” – waren zo overweldigend dat ik me een weg moest zoeken om me toch te kunnen focussen op waar ik voor kwam: muziek. Want dat was het allerliefste en mooiste van het weekend. Daar ik geen muziekrecensent ben ga ik hier niet verder op in 😉

Nog even wat plaatjes om mee af te sluiten en vredig te gaan rusten.

IMG_20140217_115236

IMG_20140217_115453

IMG_20140217_115649

* Wil je deze ervaring een keer in real life meemaken, ga dan wandelen op de Veluwe en bezoek dit gebouw.  Oh, en bel me even. Dan ga ik met je mee. 

Word je hier blij van? Delen mag!

    1 gedachte over “Flaneren en zo

    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.