M/V

Het was carnaval. Ik was verkleed als man. Niet zozeer als man in de vorm van  Ik heb een snor en een stoppelbaard en een geruite bloes en roep “Bier en tieten!” maar ik was verkleed als typetje. Als Wally, welbekend van het prentenboek  Waar is Wally? Aangezien Wally een jongen is, was ik dus verkleed als jongen. En door mijn kleding voelde ik me daadwerkelijk een jongen en ook behoorlijk anti-sexy. Een blauwe mannenbroek, een rood-wit gestreepte trui. Saai. Oncharmant. Het voelde zelfs raar om naar het vrouwentoilet te gaan. Vond mezelf ook echt wel op een jongen lijken als ik in de spiegel keek op het toilet, met allemaal opgedirkte meiden om me heen met honderd lagen make-up op hun gezicht. Ik vroeg me af hoe mensen met een genderidentiteitsstoornis zich voelen. Vreemde vraag misschien want dat staat heel ver van me af, maar toch, altijd weer die interesse in de belevingswereld van moeilijke mensen… Ofzo.

CAM00315

Eerdaags sprak een vriendin van me over haar dochtertje, dat ze zich soms wel zorgen maakte over haar kleine meid. Bijna vier jaar, raakt geen pop aan maar wil alleen met auto’s spelen. Laatst zei het meisje “En vandaag heet ik Jan” (gefingeerde naam). De vriendin nam het serieus op en zei tegen haar dochter dat ze tot haar 18e haar eigen naam zou houden, en dat ze zichzelf niet Jan mocht noemen. Ik vond het nogal overtrokken, maar kan me ook niet inleven hoe een moeder zich zal voelen in zo’n situatie, omdat ik het gevoel niet ken. Mijn vriendin gaf ook aan dat ze door het kijken van het tv-programma Hij is een zij zich meer zorgen ging maken, want daarin vertellen jongeren met een genderidentiteitsstoornis inderdaad dat ze vroeger op jonge leeftijd al het gevoel hadden in het verkeerde lichaam te zitten. En daar kwamen dus foto’s voorbij van meisjes die met auto’s speelden en eruit zagen als jongetje, en die uiteindelijk daadwerkelijk de diagnose kregen en het medische circuit in zijn gegaan. Dus dat daar de zorgen van mijn vriendin ook gedeeltelijk vanaf kwamen, lijkt me logisch. Maar ook – nog steeds – mogelijk overtrokken.

Want…. hokjes. Zucht.

Hoe zijn toch ooit de hokjes ontstaan over mannen en vrouwen? Vroeger was rose een kleur voor mannen. Nu ben je homo als je rose draagt, of metro-man (of je hebt gewoon een slechte smaak  :p). En meiden die alleen van lego houden en geen jurk aanwillen, daar maken we ons zorgen om. Want misschien zitten ze in het verkeerde lichaam. En ja, dat kan. Dat is mogelijk. Vrouwen horen te zorgen, mannen te werken. Mannen houden van voetbal en vrouwen van shoppen. Mannen zijn agressief en tonen weinig emoties. Vrouwen zijn juist gevoelig en zachtaardig. Door deze uitermate overbodige hokjes zijn er verwachtingen, en als je daar niet aan voldoet, ben je anders en dus raar. En maken we ons zorgen om je. Want anders en raar, dat kan niet.

Ik hou niet van hokjes. Absoluut niet. The representation project houdt ook niet van hokjes en wil ons opnieuw laten nadenken over het verschil tussen man en vrouw. Of over de vraag of er überhaupt verschil zou moeten zijn. We zijn immers allemaal mens. Over de vooroordelen gebaseerd op gender stereotyperingen en waarom je buiten de boot zou moeten vallen als je anders bent. Want dat hoeft niet. Iedereen mag in de boot. Iedereen telt mee.

Zo, nu ga ik me klaar maken voor weer een leuke carnavalsdag. En vandaag trek ik een jurk aan en doe ik een pruik op met hele lange mooie krullen. Kan ik me lekker vrouwelijk voelen =)

Word je hier blij van? Delen mag!

    1 gedachte over “M/V

    1. haha toevallig, mijn broer is ook Waldo met de carnaval… alleen niemand snapte het! vooral niet als ze foto’s gaan maken en die je dan moet taggen op facebook! haha dat is btw wel echt super vet.

      Waarom hokjes??? ik denk omdat je er dan meer in een bepaalde ruimte van krijgt! omdat we al veel indrukken/verschillen hebben!

    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.