Hersenkronkels, veel vragen en een grote glimlach
Suikerspin-haar
Suikerspin-haar

Suikerspin-haar

* A psychologist walked around a room while teaching stress management to an audience. As she raised a glass of water, everyone expected they’d be asked the “half empty or half full” question. Instead, with a smile on her face, she inquired: “How heavy is this glass of water?”

1522_4851451607473_477492888_n

Answers called out ranged from 8 oz. to 20 oz. She replied, “The absolute weight doesn’t matter. It depends on how long I hold it. If I hold it for a minute, it’s not a problem. If I hold it for an hour, I’ll have an ache in my arm. If I hold it for a day, my arm will feel numb and paralyzed. In each case, the weight of the glass doesn’t change, but the longer I hold it, the heavier it becomes.” 

She continued, “The stresses and worries in life are like that glass of water. Think about them for a while and nothing happens. Think about them a bit longer and they begin to hurt. And if you think about them all day long, you will feel paralyzed – incapable of doing anything.”

Remember to put the glass down.* 

Ik las bovenstaande inspirerende tekst op social media. Over hoe zwaar je een gebeurtenis, gedachte of gevoel kunt laten worden. En dat je daar altijd zelf bij bent! Jij bent degene die de beleving letterlijk in de hand heeft. Vandaag heb ik ook een glas in mijn handen gehad….

Vandaag heb ik namelijk mijn haren geverfd. Meer dan twee uur in de blondering gezeten, daarna een lekker fris kleurtje er in gedaan, en – hoewel het met ontzettend veel aandacht en compassie is gedaan door een bekwame kapper – was resultaat niet precies wat ik ervan verwacht had (dames onder ons; waarschijnlijk zeer herkenbaar…). Om het duidelijk te maken voor de visueel ingestelde lezers, zal ik het wat exacter uitleggen: mijn kapsel zag eruit als een afgeknabbelde suikerspin met wat plakkerige roze vlekken en wat witte plukken zonder kleurstof. (Hieruit kun je inderdaad concluderen dat ik mijn haren roze heb geverfd ja). Kortom: vlekken.

Nu kon ik ervoor kiezen om een kek hoedje of mutsje op te zetten, en daarmee mijn nieuwe kapsel te verbergen. Maar ik was ergens ook heel blij dat ik roze haren had. Dus ik koos er voor om met een glimlach over straat te lopen. Ik dacht steeds: ‘Kijk, hier ben ik, en JA ik heb roze haren met wat vreemd gekleurde plekken er tussen maar het boeit me niet want ik vind het tof! (En ja mijn roze broek kleurt totaal niet bij mijn roze haren maar ook dat boeit me niet…)’. Als je uitstraalt dat je tevreden bent, zullen mensen je ook op die manier ervaren. Ze zullen waarschijnlijk niet denken ‘Haha, wat ziet zij er stom uit met haar domme kapsel’ maar ‘Hej, kijk haar, zij is vrolijk!’ (althans, dat hoop ik dan…). En vrolijke mensen, mensen die stralen, die voelen zich ook daadwerkelijk gelukkiger. Tralala!

Dus, om even terug te komen op het glas uit het verhaal: Ik zag het glas, hield het een paar minuten vast, en besloot toen om het thuis te laten. Dag glas. Welkom suikerspin-haar.

(Nu ik dit verhaal typ hoor ik de volgende tekst op de radio: “Meisje, je bent zo lelijk als de nacht.”… ik voel een lichte twijfel, zou dit over mij gaan? Nee, iemand van bijna 30 noem je toch geen meisje meer….)

Goedenavond!

Eén reactie

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.