Hersenkronkels, veel vragen en een grote glimlach
Suske OF Wiske en het Melancholische Sinaasappelmeisje
Suske OF Wiske en het Melancholische Sinaasappelmeisje

Suske OF Wiske en het Melancholische Sinaasappelmeisje

Alleen al vanwege deze sublieme titel kon ik het niet laten om wederom een sfeerverslag te maken van het mooiste festival van Nederland; Grasnapolsky. #Gras15, waar ik ook dit jaar weer mocht vertoeven, even in mijn sprookjeswereld mocht zijn en zweven.

Op vrijdag in de namiddag maakten we kennis met onze stink-bungalow, inclusief lelijke plastic bank en zucht-kussens. De eerste vlugge ontmoetingen met onze huispoes dienden zich aan. Hij stiefelde een aantal keer voorbij, alsof ‘ie iets wilde zeggen (“Welkom, goed volk!”) maar het niet zo goed durfde. Poezen kunnen ook twijfelen. Ik vroeg me af waarom het ei en de rauwe groenten op de buitentafel eigenlijk niet waren opgeruimd. Een klachtenbriefje voor poetser Joeri hadden we al klaar. De volgende ochtend werd mijn vraag dan toch beantwoord…. Ontelbaar veel vogeltjes bezochten ons huisje en snoepten van het voer. Uren hebben we zitten kijken, onze live tv-show met als speciale gasten de boomklever en een bonte specht. Prachtige start van de dag.

Maar uiteindelijk gingen we natuurlijk voor de muziek. Want die was er, massaal, machtig en mooi. Een paar verrassende kadootjes gehoord, waarvoor ik soms lang in de rij heb gestaan van de Annex B. Maar ook heel veel oogstrelende presentjes gezíén! Want op een festival als Grasnapolsky lopen serieus echt mooie mensen rond. Mannen met baarden, mensen in foute bontjassen, grijs geverfde haren, septum-piercings, te gekke brillen (echt, na Grasnapolsky wil ik altijd een nieuwe bril). Er waren dit jaar beduidend minder knotjes dan vorige editie. Maar dat werd weer gecompenseerd door hoedjes. Ook heel fijn. Er waren twee meisjes die verkochten sinaasappelsap. Eén van hen leek op Suske (of Wiske, de vrouwelijke versie in ieder geval) en de ander had een hele lieflijke melancholische blik. De volgende dag was die blik helaas verdwenen…. Zouden sinaasappelmeisjes ook van feestjes en dansjes houden?

Tussen mijn eigen dansjes door ontstonden warempel aangelegenheden zoals conversaties. En soms ging het diep. En de meeste mensen haken af als het diep gaat. Zo ook de jongen die bang was om samen te gaan wonen met zijn vriendin. Zesentwintig jaar hè, tsja, dan komen die levensvragen nu eenmaal op je pad. In de Kadasterkamer voerde ik een discussie met een vrouwelijk persoon, over het feit dat ik me beledigd voel als iemand ‘meisje’ tegen me zegt en zij als iemand ‘vrouw ‘tegen haar zegt. Ik vond haar eigenlijk ook wel echt een meisje (waar ik verder niets mee insinueer) .

Het ferventst gedanst heb ik in de Paardenschuur (door ons omgedoopt in De Paardenstal ofwel De Manege). Er ontstond zelfs een soort van hippie-achtige moshpit bij Nouveau Velo =) En in de Paardenschuur waren toch echt de meest sexy hengsten te bewonderen. En ook daar was uiteindelijk het tapbier op en gingen we over op Leffe Blond. Ja, zoiets is niet goed. Maja, ach. Het was toch de laatste avond en we waren vol adrenaline.

De day after. Op de terugweg in de auto snakten we naar vet eten. Zomaar een afslag gepakt en een lunchroom opgezocht, waar wij, als heuse flexitariërs, ons tegoed hebben gedaan aan bitterballen met draadjesvlees. Gewoon, omdat het kon.

Aller tofste band: Klangstof.
Opvallendste quote: “De wereld is te weinig bezig met piemels”
Meest akward moment: De deur opendoen van de wc terwijl er iemand op zit.
Kippenvel: Tijdens het luisteren naar het intieme optreden van de harpiste in de Watertoren.
Niet geheel onbelangrijk en best grappig ook: Mijn metgezel werd uitgenodigd voor een trio. Ook dat kan bij Grasnapolsky. Niks is te gek.

IMG_20150209_140615
IMG_20150209_164511

Super bedankt #Gras15 en tot volgend jaar!

2 Reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.