Hersenkronkels, veel vragen en een grote glimlach
Het goeie moment
Het goeie moment

Het goeie moment

Soms lijkt het alsof dingen precies op het goeie moment gebeuren. Dat iemand ons in de gaten houdt en beslist  “Ja, NU!”.  Het moment dat we het even nodig hebben, terwijl we het niet hardop hebben uitgesproken. En daarna kunnen we weer verder.

Deze week heb ik het een paar keer ervaren.

Dinsdagochtend had ik een vergadering op mijn werk waar ik met een zeer slecht gevoel uit kwam. Hardop sprak ik tegen mijn collega’s dat ik had gewenst dat ik ergens anders werkte. Het besef dat mijn persoonlijk visie niet meer strookt met die van de organisatie waar ik werkzaam ben, wordt het laatste half jaar steeds duidelijker. En dat is niet rampzalig, dat is prima. Maar dan moeten er stappen gezet worden naar een andere richting. Daarom heb ik in de zomervakantie elders gesolliciteerd, ben aangenomen, maar het contract was voor mij niet aantrekkelijk. Weer even terug naar diezelfde dinsdag, einde van de middag, voicemailbericht: de organisatie waar ik gesolliciteerd heb met de mededeling dat ze een nieuw aanbod voor me hebben. Een veel aantrekkelijker aanbod. Precies op het goeie moment!

Gisteren, een onbestemd gevoel. Rusteloos, zelfs wat deprimerend. Vragen over het leven, tevéél vragen over het leven, onzekerheden en mezelf enorm wegcijferen (en er bewust van zijn ook nog). Vroeger was ik er ontzettend goed in, toen liet ik me meevoeren in de neerwaartse spiraal, nog sneller omlaag, want het moest nog heftiger. Nu gebeurt het sporadisch nog wel, zo’n weemoedig gevoel, maar dan doe ik niks. Ik probeer in ieder geval uit de spiraal te blijven. Gisteren besloten om het melancholische gevoel toe te laten. En verder niks. Via een whatsapp gesprek kreeg ik een onverwachts compliment van iemand, waardoor er toch wat positiefs door mijn lijf fladderde.

Toen ik ’s avonds naar een feest ging, waar ik erg veel over heb getwijfeld, voelde ik me nog steeds niet goed; mijn maag begon tegen te sputteren en mijn brein borrelde nog steeds. Maar ik wist; ik zet door. Zet dat ego aan de kant en ga. Eenmaal op het feest was het goed, het vervelende gevoel in mijn maag verdween langzaamaan. Maar ergens in een hoekje zat nog steeds Weemoed verstopt. Hij probeerde zijn vingers naar mij uit te steken maar ik greep ze niet vast. Toen ik aan de praat raakte met een bekende, en daar wel een uur mee heb staan praten, ebde mijn onbestemde gevoel langzaam weg. Het gesprek zorgde ervoor dat ik me begrepen voelde en niet alleen op de wereld. Sommige mensen denken op een ander level en denken daardoor anders dan anderen. Herkenning, begrip, acceptatie. Weemoed verdween met zijn staart tussen zijn benen (en ik heb uiteindelijk zélf geborreld in plaats van mijn brein, en daarnaast ook nog gedanst en gefeest en de longen uit mijn lijf gezongen).

Het is fijn dat er ooit dingen gebeuren die erg welkom zijn op het betreffende ogenblik.

Ik hou van het goeie moment!

tumblr_lhvj59q4ia1qhllxpo1_500_large_147751442_large

2 Reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.