Hersenkronkels, veel vragen en een grote glimlach
Niets is wat het lijkt….
Niets is wat het lijkt….

Niets is wat het lijkt….

Wie kent het niet: nog even lekker rondneuzen op Facebook als je eigenlijk alle recente updates uit je netwerk al bekeken hebt. Niet dat deze updates nuttig zijn, maar goed, je wil natuurlijk wel op de hoogte blijven van alles en iedereen om je heen. Stel je voor dat je iets mist wat je écht niet mag missen. Die ene geblondeerde hipster waarbij je ooit in de klas zat, die lijkt toch wel een super te gek feestje te hebben met mooie mensen en bubblegum en opplaksnorren enzo. En jij zit thuis op de bank.

Tsja.

Zet dat ding toch gewoon uit!

Lekker onzinnig alles in de gaten proberen te houden en bang zijn om iets te missen van deze neppe sprookjeswereld. Niemand laat natuurlijk zijn of haar echte leven zien op internet. Het is allemaal besmeerd met een lekkere laag glazuur, en als extraatje een kers bovenop de taart. Maar de mislukte aangebrande bodem laat niemand zien.

Dus… niets is wat het lijkt.

Fear of missing out, ofwel FOMO, is iets wat veel jongeren wellicht zullen herkennen. De angst om iets te missen op social media, en het daarbij komende verdrietige/eenzame gevoel dat je er niet bij hoort. Als vanzelf ga je jezelf wegcijferen zodra je ziet dat anderen het supergezellig hebben en jij niet. Ook de keuzestress die veel uitnodigingen voor evenementen met zich mee kan brengen, kan je een vervelend gevoel bezorgen en valt onder FOMO.

Mezelf beschouw ik nu voor het gemak ook maar even als jongere 🙂 Want zelf herken ik het ook wel hoor. Van een tijd geleden. Ik bezocht makkelijk vijf keer per dag mijn Facebookpagina om te kijken of ik niks miste. En als ik een poosje niet gekeken had, kon ik er echt naar verlangen. Dat is voor mij persoonlijk echt de reinste onzin en totaal geen belangrijke overtuiging in mijn leven! Ik heb er toen wel eens over nagedacht om mijn Facebook-account op te heffen. Omdat ik niet geleid wilde worden door iets dat sterker was dan mij. Toen ik me bewust werd van deze laatste gedachte (Hello, FB sterker dan mij zelf???? Wat een crap!), kon ik mezelf wel voor mijn kop slaan. Tuurlijk is social media niet sterker dan mijzelf! Mede door bewust te zijn van het FOMO-verschijnsel en mijn nutteloze kuddedieren-gedrag, sta ik er nu gelukkig heel anders in. Bovendien heb ik een bepaalde leeftijd bereikt waarop ik niet meer zo beïnvloedbaar ben dan de jeugd van tegenwoordig. Zij kunnen aan deze beïnvloedbaarheid weinig doen, dat hoort nou eenmaal bij de ontwikkeling en is – gelukkig – maar een fase.

Mijn telefoon zit overdag in mijn tas, zonder geluid of trilfunctie, en ligt ’s nachts niet meer naast mijn bed. Ik wil geen onzichtbare-maar-wie-weet-toch-schadelijke-straling in mijn buurt. Mijn brein heeft zich dit aangewend en is tevreden met deze manier. Facebook check ik maximaal één keer per dag, soms vergeet ik het, en dat is dan prima. Ik kan het je alleen maar aanraden 🙂 (Ondertussen kijk ik even op mijn telefoon die toevallig nu naast mijn laptop ligt en zie dat ik een tweet heb ontvangen… even kijken).

file0001923782950
* Wist je dat er ook zoiets bestaat als Phantom Vibration Syndrome? Dat betekent dat je telkens denkt dat je telefoon trilt terwijl dat niet zo is….

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.