Hersenkronkels, veel vragen en een grote glimlach
Prettig doelloos
Prettig doelloos

Prettig doelloos

Is het leven fijn als het voortkabbelt? Als een rustig stromend beekje, weinig vertakkingen, geen rotsen in het water, geen enkele karper te bekennen, maar gewoon helder water wat kalmpjes aan met de stroom meegaat? Of is het dan doorsnee, kleurloos, saai?

Vanavond sprak ik een vriend van me. We spraken over het vermogen tot nadenken. Is het zo, dat als je een denker bent, je zelf je problemen ‘creëert‘? Problemen die er eigenlijk helemaal niet zijn, maar die je zelf in het leven roept omdat je zo diep nadenkt over alles en de reden achter iets en de oorzaak van de reden? Vroeger dacht ik nog wel eens; was ik maar zoals mijn cliënten. Die worden blij van nieuwe Nikes van de Scapino, of van een frikadel speciaal, of van een filmpje op youtube van dikke dansende mensen. Die hebben niet de zorgen en de twijfels die ik heb. Maar goed, mijn leven zou zo anders zijn en ik moet zeggen dat ik juist enorm blij ben met mijn brein. Ook al zou een stopknop soms fijn zijn.

Bovengenoemde vriend vindt dat hij altijd een doel moet hebben in zijn leven. Ik ben het daar niet helemaal mee eens. Het ligt er natuurlijk aan wat je formuleert als doel. Een doel kan zijn “Ik wil gelukkig worden” of “Ik wil mijn opleiding afmaken”. Dat zijn natuurlijk twee heel verschillende strekkingen. Maar voor die vriend is het van enorm belang, daar hij zich klote voelt als hij geen doel heeft. Zijn leven kabbelt voort en meedeinen met de stroming is niet zijn ding. Doelloos stamelt hij voort en zoekt……

Ik vraag me af of ik een doel heb. Sowieso zou ik het niet formuleren als doel, want dat voelt voor mij heel onnatuurlijk, alsof ik een planning heb waarbij ik zoveel levensdoelen moet behalen, anders slaag ik niet voor dit examen. Ik denk dat Het Leven en daarbij het ouder worden een proces is van geestelijke groei. In dat proces leren we onszelf kennen. En leren we betekenis geven aan de dingen die we zien, die we meemaken. Dus zou ik mezelf nooit steeds doelen op willen leggen, want dan ben ik constant bezig met het zoeken naar doelen, terwijl deze eigenlijk vanzelf op mijn pad komen, het is namelijk mijn Groei.

Wat ikzelf nog lastig vind en waar ik nog zeer zeker in wil groeien, is om niets te vermijden. Lastige dingen zijn vaak het makkelijkst mee te dealen door ze te negeren. Gevoelens uitspreken is zo’n voorbeeld.  En hoezeer ik mezelf ook toespreek en zeg: “Anniek, nu mag ALLES gezegd worden,” het lukt me keer op keer niet. Maar goed, ik ben natuurlijk nog láng niet oud, dus mijn proces kabbelt voort. En zolang ik lekker in de flow zit, dan is mijn leven ook best lekker als het doelloos is. Want ik ben me ervan bewust dat mijn beekje juist kronkels heeft, flinke rotsblokken, watervallen en zelfs haaien. Maar ik zwem er door heen en bereik steeds opnieuw weer even rustig vaarwater. Totdat ik het volgende obstakel zie, en met beide handen vastpak.

Het leven is een constante stroom van veranderingen’ – een oude Griekse uitdrukking.

IMG_20140316_044854

4 Reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.