Hersenkronkels, veel vragen en een grote glimlach
Diepe gesprekken
Diepe gesprekken

Diepe gesprekken

Regelmatig spreek ik mensen. Natuurlijk, wie niet? Gewoon leuk, conversaties met vrienden, collega’s, familie, mooie mensen om me heen. Dat is bij eenieder onderdeel van het dagelijks leven. Maar juist tijdens het uitgaan heb ik vaak gesprekken die veel dieper gaan. En dan bedoel ik écht diep. Want meestal (oke… altijd) is er dan alcohol in het spel en zijn de grenzen vervaagd… weg grenzen, weg onzekerheid, weg vragen. Weg sluimerende pessimistische gedachten over mezelf. Dan komt de ware ik naar boven. Ik bevraag mensen, ik confronteer ze met zichzelf en hun leven. Ik probeer ze inzichten te bieden. En het lukt.

Vriend Pizza (goeie vriend, iemand die veel ‘ziet’) zegt altijd dat ik moeilijke gevallen aantrek, en dat ik me dan mee laat zuigen in de situatie. Het klopt helemaal dat ik ‘vreemde’ of ‘andere’ mensen aantrekkelijk vind. Interessant, gedurfd, lekker zichzelf, schijt aan de wereld. Allesbehalve mainstream willen zijn. Er überhaupt niet aan denken om mainstream te kunnen of willen zijn. Mijn aandacht wordt ook altijd naar einzelgängers getrokken, met name kinderen, die ‘er’ eigenlijk net niet bij horen. Maar wat is dat ‘er’? Waarom willen mensen ‘erbij ‘ horen? Voel je je dan pas geaccepteerd? Tel je dan pas mee? Een zeer oprechte compassie voel ik juist, diep vanuit mijn hart. Deze mensen hebben de kracht om zichzelf te zijn.

En soms ontmoet ik mensen met problemen ja, die bijvoorbeeld met zichzelf in de knoop zitten. Maar dat is juist wat ik zo interessant vind, de menselijke gedachtegang, het vermogen (en daarbij ook het onvermogen) van het brein. Vriend Pizza denkt dat ik mensen aantrek die op zoek zijn naar zichzelf, en ik zet ze dan weer op de juiste weg. Daar kan ik mezelf wel in vinden. (Nu alleen nog mezelf even op de juiste weg zetten…).

De diepe gesprekken die ik dan tijdens het uitgaan voer, kunnen daadwerkelijk uitputtend zijn. Gesprekken waarbij ik de ander zijn/haar brein helemaal leeg trek. En dat zijn ontzettend boeiende en enerverende gesprekken. Het is zelfs een paar keer voorgekomen dat mensen mij bedanken voor het fijne gesprek. Zeg nou zelf, hoe tof (yes ik ben ook ergens goed in!).

Wat ook wel eens gebeurt, is dat ik op zo’n avonden discussieer als een gek. Ik sta dan heel stevig in mijn schoenen en sta meer dan 200% achter mijn standpunt. Jaha, Mevrouw Elastique kan flink van zich laten horen als ze het er niet mee eens is. Gisteravond (om iets concreter te zijn; vannacht om 03.15 uur) had ik zo’n discussie met iemand, een persoon die ik voorheen nooit eerder gesproken heb. Hij dacht dat ik eruit zie zoals ik eruit zie, om aandacht te trekken van mensen. Dat ik bijvoorbeeld mijn hoofd kaal heb geschoren om op te vallen (…) Ik was even flabbergasted. Hoe kan het toch dat deze persoon zoiets over mij denkt? Is deze persoon zo kortzichtig? Nee, bleek later uit deze verhitte discussie. Uiteindelijk heb ik mijn beweegreden (als deze er al is…) kunnen uitleggen en had hij het dus even enorm mis. Hallo zeg, het idee alleen al. Tsss.

Voor nu; een filmpje over twee hele bijzondere kinderen. Heel inspirerend vind ik.

Unlocking the truth

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.