Hersenkronkels, veel vragen en een grote glimlach
Het leven wat ik leef
Het leven wat ik leef

Het leven wat ik leef

Herfst <3

Elke avond kijk ik met verwondering en een hart wat overstroomt van liefde naar de ondergaande zon. De meest mooie kleuren die in elkaar overlopen en het roze wat de boventoon voert…. Ik kan mijn geluk niet op op die momenten. Het liefst zou ik daar willen wonen, in dit machtig prachtige Wonderland. Mijn luchtkasteel op huisnummer dertien, een oprijlaan van heb-ik-jou-daar, mijn tamme eenhoorn Alfred die elke bezoeker begroet met een glimlach en die het niet erg vindt om uren achter elkaar met mij op zijn rug door de wolken te galopperen. Oh, een prins zou me ook mogen vergezellen. Eentje die handig is, die van onkruid en muziek houdt, en van een net stel kleren. Een baard mag ook.

Mijn paradijselijk Wonderland speelt altijd wel door mijn hoofd, zo op de achtergrond. Niet letterlijk wat ik hierboven schets natuurlijk – ondanks mijn hersenkronkels heb ik toch een prima realiteitsbesef – maar een andere manier van leven dan hoe ik nu leef. Hoewel ik eigenlijk een heel tof leven heb. Lees: écht heel tof. Ik geniet van alles wat ik doe. Van theatervoorstellingen en blotevoetenwandelingen tot nachtelijke feestjes en late uurtjes en spijt. Van moestuinieren, grassprieten knippen, bloemen eten. Maar ook van wildkamperen, wildplassen en kippenvel krijgen van muziek en onvergetelijke gesprekken. Kleren vinden die eigenlijk te lelijk zijn maar daarom mooi. Zelfs van pijnlijke stiltes en onbehaaglijkheden kan ik genieten. Inmiddels weer begonnen aan een opleiding (nu iets met intuïtie en kunst en dansen op muziek en zo). Mooie kansen binnen mijn werk. Nieuwe mensen ontmoeten, nieuwe liefdes vinden, nieuwe hobby’s ontdekken. Dingen doen die ik normaal niet durfde. Mijn eigen onderneming.

En toch denk ik wel eens:

“Is dit het nou?”

En dat wil ik helemaal niet denken want ik ben oprecht heel tevreden met alles. Maar toch kan ik er niet aan ontkomen, aan deze dwaze en irrationele gedachten. Sommige vrienden zeggen dat ik gewoon tevreden moet zijn en verder niet hoef na te denken. Nuchter, simpel, normaal. Anderen herkennen het wel. De drang om meer te willen, om anders te willen, om te willen. Zweven. Op zoek naar Avontuur. In welke vorm of hoe dan ook, geen idee. Maar Avontuur. Hoe doe je dat, Avontuur?

Hm. (Even tussendoor komt een gedachte aan mensen die dit allemaal niet hebben. Die deze kansen niet hebben, die op de vlucht zijn, die écht in een ander leven leven. Dan voel ik me zo’n zeikerd. Maar uitzetten kan ik het niet. )

Misschien is het een dertigers dip. Gelukkig speelt het meestal op maandag en is het dan voorbij.

Inmiddels heb ik de meest wonderlijke muziek ontdekt die me helemaal alleen op de wereld laat voelen en tegelijk zo enorm goed.

En dan is het leven wat ik leef weer bijzonder mooi.

* Hoe zit het met jouw leven? Ook zulke irrationele levensgedachtes? Of gewoon lekker tevreden?

Eén reactie

  1. jeanne

    Ach Anniek,
    wensen mag je altijd hebben, dromen mag je altijd dromen, een dipje hoort ook bij het leven, zolang je ook tevreden bent met hetgeen wat je hebt en kunt, lekker genieten van alles om je heen, niet iedereen via de de herfst zo mooi. Geniet er maar lekker van.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.