Hersenkronkels, veel vragen en een grote glimlach
Een klein beetje bang
Een klein beetje bang

Een klein beetje bang

Het is bijna zover… Nog een kleine vier weken werken en dan ben ik klaar. Dan begint mijn werkeloze bestaan. Aan de ene kant kijk ik er naar uit want ik heb eerlijk gezegd wel behoefte aan rust. Niks. Stilte. En bovendien is het dan herfst 🙂 Mijn favorietigste seizoen. Waar ik me zo enorm mezelf voel en ik de hele wereld aankan. Aan de andere kant blijkt het toch wel best lastig te zijn om afscheid te nemen van de gezinnen waar ik nu twee jaar werkzaam ben. Wekelijks kom ik bij ze thuis en ben ik eventjes onderdeel van het geheel. Sommige jongeren vertrouwen al hun gedachtespinsels aan mij (sommige ook écht niet hoor…) en deze band verbreek ik nu door weg te gaan. Twee jongeren barstten in snikken uit op het moment dat ik het vertelde. Dikke tranen en oprecht verdriet. Dat is pijnlijk, tevens heel mooi natuurlijk. Ik wil deze gezinnen niet in de steek laten maar eigenlijk doe ik dat wel. Het enige wat ik kan doen is dat ik voor een goede overdracht zorg en hopen dat ze met de volgende begeleider weer zo’n klik hebben als met mij… * Biddende handjes emoticon *

Maar er is nog een kant aan de naderende werkloosheid.

Een beetje een donkere kant met gouden omhulsels. (Dit klinkt misschien serieus en dat is ook wel de bedoeling denk ik).

Om heel eerlijk te zijn staat de werkeloosheid als een groot gapend gat voor de deur. Want ik weet niks. Ik heb geen enkel idee en geen flauw benul wat ik dan ga doen of ondernemen of ondervinden. En dat maakt me wel een klein beetje bang. Want ik ben niet zo goed met leegtes of onzekerheden… Anniek wil liever dat dingen duidelijk zijn, werkt graag met een stappenplan, een duidelijke planning en een agenda vol afspraken. En deze periode is juist het totale tegenovergestelde van dat alles… er staat he-le-maal niks vast…

Een poosje had ik een fijne reserve. Er was een sollicitatiegesprek, en er volgde nog een gesprek. Ondertussen dacht ik dat mijn huidige werk misschien zomaar spontaan en vanzelf over zou gaan in een nieuwe baan. Dat zou ik helemaal niet erg vinden. Toen ik een meeloopdag had wist ik na een uur dat dit niet het werk was waar ik gelukkig van zou worden… (Niet geheel verrassend in hetzelfde werkveld als waar ik nu in verkeer). Daarna werd ik gelijk in de schoot geworpen van Mevrouw Werkeloosheid itself. Ik zag haar staan en hoorde haar fluisteren met sissende stem “Welkom, Anniek. Nog heel even….” En een grimas op haar gezicht.

Dus.

Nu is er nog vier weken werken met mooie mensen en dan is het klaar.

En dan stap ik er in.

Een klein beetje bang.

Voor het grote vraagteken.

En alle onbekende dingen.

Maar ik doe het gewoon 🙂

pippi

2 Reacties

  1. Jeanne

    Nou Anniek,
    Hopenlijk zul je tijdens je sabbatical vinden wat je zoekt.
    Ik wens je veel succes met de rust.
    De eerste weken zullen wel meevallen dank ik maar daarna…..tja afwachten maar he.
    We horen het wel hoe je het zal vinden.
    Groetjes Jeanne.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.