Hersenkronkels, veel vragen en een grote glimlach
Kleine momenten
Kleine momenten

Kleine momenten

Vaak (lees; vrijwel altijd) focussen onze hersenen zich op dingen die geweest zijn of die nog komen gaan. We herinneren ons gebeurtenissen die in het verleden gepasseerd zijn, hebben daar wrange of mistroostige gevoelens bij waardoor we spijt voelen. Of we denken aan morgen, overmorgen, volgende week of volgend jaar. We voelen een immense spanning omdat we weten dat er iets te gebeuren staat waarvan we niet weten hoe het zal verlopen. Zou het gaan zoals je hoopt dat het gaat? Of sla je misschien een flater en zal daadwerkelijk je allerergste doemscenario plaats gaan vinden?

Er zijn mensen die van tevoren toekomstige afspraken helemaal uit gaan denken. Ikzelf deed dat vroeger ook. Als ik bijvoorbeeld een telefoongesprek moest gaan voeren met de baas van de tuinbouwkwekerij waar ik toentertijd werkte, ging ik dat telefoongesprek uitschrijven. Ja. Zo onzeker was ik. En dan ging ik het telefoongesprek daadwerkelijk voeren (na mezelf wel twintig keer naar de telefoon gesleept te hebben en mijn angst telkens de overhand had). Dat ging dan ongeveer zo:

P: “Met Peter” (want mijn baas heette Peter. Dus hij zou waarschijnlijk niet zeggen “Met   Jan” en ik hoef voor hem ook geen nickname te gebruiken want Peter werkt nog steeds in de kas en is anti-computer denk ik, hoop ik).
A: “Met Anniek, hoooi”
P: “Hoi”
A: (Eh, briefje briefje, wat staat er op het briefje!?) “Eej Peter, ik wou effe zeggen dat ik morgen niet kan komen” (bonzend hart, rode wangen, klamme handjes)
P: “Ah oke.” (pijnlijke stilte)
A: “Ja want ik heb vanavond een feestje en dan vind ik het wel vroeg om om zes uur al te beginnen.”
P: “Hm ja. Nou, het is wel heel erg druk nu dus ik zou het eigenlijk wel fijn vinden als je toch kwam.”
A: (KUT zo gaat het niet volgens mijn briefje!) “Hm. Ja.”
P: “Dan begin je gewoon een uurtje later.”
A: (NEEE ik wil geen uurtje later beginnen, echt ik haat het werk in de kas en dan kan ik vanavond niet zuipen, oh shit Peter wacht op antwoord….) “Eh…. ja… oke.”
P: “Tot morgen dan!”
A: “Ja, tot morgen.” 

Prettig, zo’n briefje wat totaal niet klopt. Vooruitblikken kan simpelweg niet. Ik wil het ook niet meer. Bij mij helpt het om verwachtingen uit te schakelen. Als ik naar een spannende afspraak moet (sollicitatiegesprek, filmpje kijken met iemand die ik leuk vind, een slecht-nieuws-gesprek op mijn werk, je weet wel dat soort dingen) dan zou ik vroeger echt drie kleuren stront schijten. En nu denk ik: Kijk wat een mooie lucht. Oh, daar vliegt een troep ganzen! Ruik die geur van dat pas gemaaide gras eens. Hej, mijn nieuwe schoenen staan echt supertof bij die broek. Dus ik denk aan dingen die ik op dat moment zie, die op dat moment spelen, en niet aan ‘wat er kan gaan gebeuren’. En dat werkt!

Ook het terugblikken naar wat geweest is, is totaal niet opbeurend.  Want; wat gebeurd is kan ik niet meer veranderen. Dat is gebeurd omdat het op die manier zo moest gebeuren. Soms heb ik spijt dat ik dingen niet heb gezegd, of niet heb gedaan (of dat ik juist wel bepaalde dingen heb gezegd en me daarmee ontzettend voor paal heb gezet, want heus, ook bij mij gebeuren zulke dingen). Maar dan denk ik: Loslaten.

Je gedachten kunnen je zo ontzettend veel stress opleveren. De gedachte aan alles wat nog komen gaat kan voelen als een enorme berg waar je tegenop moet klimmen. Maar kijk eens om je heen. Als je die berg buiten beschouwing laat, en je focust op de kleine dingen, dan kun je je geluk vinden. Even een minuut stil zijn en luisteren naar de stilte. Heeeel diep in en uit ademen. Een glimlach van iemand in de trein. Twee vogeltjes die vrolijk fladderend voorbij vliegen. Beseffen dat de afwas doen in je eentje best heel mooi en rustiek kan zijn. Leven in het NU. Die berg, die wacht wel. En wordt steeds kleiner en vervaagt op den duur.

Je kunt pas genieten van kleine momenten, als je er bewust voor kiest. En dat heb ik gedaan.

02092011366
Tijdens een eenzame fietstocht zag ik de lucht… weg eenzaamheid!
19072011164
Deze ezel maakte me happy omdat hij zebra-strepen op zijn poten heeft.

*Kijk ook eens op de website van een goeie bekende van me, Janne. Zij verzamelt allerlei mooie momenten in de trein. Ze is inmiddels op wereldreis om over de gehele aardbol mooie momenten te verzamelen*. 

Eén reactie

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.