Hersenkronkels, veel vragen en een grote glimlach
Lekker in je vel
Lekker in je vel

Lekker in je vel

“Kan ik op de thee komen?” Ja hoor, prima. Gelijk vraag ik mezelf af; waarom komt ze op de thee? Is er iets ergs aan de hand? Zou ze iets komen vertellen? Nee, Anniek, stop maar met denken, maak je toch niet gelijk zo’n zorgen. Je lijkt je moeder wel =) En inderdaad, lekker een kopje thee. Maar dan ineens – tijdens de thee – toch de woorden dat je eigenlijk niet zo goed in je vel zit, dat je hulp zoekt. Wat is dat, lekker in je vel zitten? Je vel zit altijd toch al om je lijf heen, vanaf je geboorte, daar ben je toch één mee. Hoe kan dat nou lekker of niet lekker zitten? Het is meer dat je brein niet zo lekker in je hoofd zit. Misschien zit het een beetje scheef, schommelt het wat van links naar rechts. Ik herken je gevoel wel. Vroeger heb ik er eens een tekst over geschreven. Want schrijven doe ik al jaren. Naast dat het een enorme uitlaatklep voor me is, is het ook gewoon een prettige bezigheid en kan ik op die manier wat dingen ordenen voor mezelf. Maar goed, even terug naar mijn tekst van toen (waarmee ik niet wil zeggen dat dit ook jouw gevoel weerspiegelt). Hier komt ‘ie:

We schrijven ongeveer het jaar tweeduizend… “Niemand kan in mijn gedachtewereld kijken. En dat is júíst de plek, waar alles zich afspeelt. Een chaotische plek, boordevol felle kleuren, oneindige tunnels en metersdiepe gaten. Tunnels, lange tunnels waar geen eind aan lijkt te komen. Uitzichtloos. Plotseling; zij-ingangen. Ze veranderen van kleur, steeds sneller en sneller totdat er alleen nog maar flitsen komen. En dan wordt het zwart. Het drukt. Mijn gedachten. Ze zijn er met zoveel tegelijk, vliegensvlug, dat ik ze niet meer bij kan houden. Van links naar rechts vliegen ze, tegen elkaar aan en onder elkaar door, zo snel en vluchtig dat ik er hoofdpijn van heb. Stop, stop, denk ik.  Alsjeblieft, pijnig mij niet, laat me heel, vreet mijn hersens niet verder aan. Het is geen normale hoofdpijn, niet het welbekende bonken. Het is meer alsof er vuur door mijn hersens spoelt, een brand die niet geblust kan worden. De brand heeft me gevangen en laat me niet meer los.”

Oke, misschien een klein beetje cryptisch, maar de essentie is mijn inziens wel duidelijk. Nu kun je je ook wel een voorstelling maken van mijn puberteit, niet altijd even prettig maar after all toch de tijd die ik tot nu toe als de tofste periode van mijn leven beschouw. En die tijd mocht ik spenderen op de middelbare school, waar ik toevallig sinds vandaag ook docent ben ^^. En ik geniet van die uitgelaten pubers! YES! Maar ik ben ook echt een kei in afdwalen, dus ik keer langzaam weer terug naar de thee…

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
Tijdens de thee wat gesproken over gedachten en gevoelens, heb ik de energetisch therapeut geadviseerd die ik zelf bezocht heb en zijn we tot bepaalde conclusies gekomen. Ergens voelde ik me vereerd daar je dit met me wilde delen, en hopelijk kan ik iets voor je betekenen. Je kan in ieder geval nooit op een ongelegen moment langskomen, mocht je dat van plan zijn. Dat bestaat niet in mijn hoofd. Mijn vel zit gewoon goed en mijn brein schommelt soms nog wat, maar daar vind ik meestal toch wel een balans in. Ongelegen momenten ken ik niet voor jou.

2 Reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.