Hersenkronkels, veel vragen en een grote glimlach
De grijze muis
De grijze muis

De grijze muis

Met haar jonge ontluikende theatergroep stond ze die dag op een kunstmarkt. Het was in het Klokgebouw in Eindhoven, een prachtige locatie, een heuse droomlocatie om te spelen. De authenticiteit maakte het pand zo interessant om er te zijn. De Levende Mensch in een kouwelijk industrieel decor… Bloed dat stroomt, woorden die voorbij vliegen, gedachtes die overal tussendoor fladderen; alles te midden van de robuuste schaduwen van het pand.

Feel Good Market-2 (1)
Zij, aan het werk, op de markt.

Met haar compagnon liep ze door de hallen, een stoel en een aantal niet-alledaagse objecten – zoals een stethoscoop, een zak met rotte appels en een duimstok – sierden hun aanwezigheid. Hun doel was die middag het upcyclen van gedachten van bezoekers. Mensen laten genieten van kleine dingen, bewustwording en verlichting. Het werkte, de markt ontving hen met open armen.

Toen zag ze hem staan. Ze schatte hem van haar eigen leeftijd, eind twintig, begin dertig. Hij was wat vreemd. Schattig vreemd, eigenaardig. Lange vent, ontzettend saai kapsel, stomme kleren. Overduidelijk iemand zonder gedegen smaak. Hij leek een soort grijze muis van twee meter, kleurloos, mat. Maar tegelijkertijd had hij ook iets fascinerends, iets jeugdigs, een blik van onschuld in zijn ogen. Een stiekeme twinkeling die hij heel even liet schitteren toen zij hem aankeek.

Hij hield eerst de boot af, wou net een flesje water gaan halen, zei hij stamelend. Maar hij leek het toch ergens interessant te vinden en nam plaats op de stoel. De gedachte die door hem heen ging was ‘op zoek naar geluk’. Leuke gedachte, upcyclen naar de fijne markt, geluk zoeken en hopelijk vinden op de markt, een zoektocht, bla bla bla. Eerst het flesje water maar eens halen want dat was op dat moment zijn eerste geluk. Alles met een knipoog, zoals de theatergroep dat altijd deed. Ze gaf hem het welbekende presentje en tekende dus een smiley op de binnenkant van zijn pols.

En toen zag ze het. Het litteken.

Precies goed gezet. Verticaal, een beetje gekarteld. En juist op dat moment was zij er een smiley op aan het tekenen. Dat ontwaakte een zeer heftig gevoel bij haar. Deze persoon had overduidelijk een einde aan zijn leven willen maken, hij vertelde dat hij op zoek was naar geluk, en zij tekende een smiley (EEN SMILEY JA) op het altijd durende bewijs dat hij uit het leven wilde stappen. Verwarring, angst, tegenstrijdige gevoelens. Ook schaamte, ergens.

Op het moment dat ze bij hem weg liep, moest ze haar eigen gedachten even upcyclen…

(Later op de middag zag ze hem weer. Hij stond veilig op een afstand naar haar act te kijken en glimlachte.) 

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.